خب به تیپ شخصیتی آدما این موضوع برمی گرده
من همیشه پیش خودم میگم 100 سال دیگه خبری از هیچ کدوم ما نیس
چه اون کسی که توی خونه 300 متری زندگی می کنه با کلی پول و طلا
چه اون کسی که توی خونه 30 متری زندگی می کنه
همه آخرش یک متر سهممون از این دنیاست پس افسرگی و غصه خوردن چرا؟
منم یه دوست پولدار داشتم هر روز سر راه از سوپری کلی تنقلات می خرید
ولی من هفته ای یکبار باید می خریدم
من اونو می دیدم دوست داشتم مثل اون باشم
همین الان هم خیلی از اطرافیانم شرایط مالی یا کاریشون بالاتره
آدم باید اینو از بچگی یاد بگیره
که همیشه زندگی بر وفق مراد نیست ولی باید در کنارش به بچه یاد داد برای زندگی بهتر باید تلاش کنه