توروخدا قسم دختراتون کوچیکی ازدواج نکنن اصلا ازدواج نکنین

خارج کسی هر شب نمیره مهمونی و پارتی 

شما تعریفت از مجردی عجیبه

فردا اون دختره طلاق می گیره،  سواد و هنری هم که بلد نیست ، به احتمال زیاد برای نون شبش صیغه این و اون میشه ، این یه آسیب 

حتی اگر این اتفاق هم نیوفته،  اون بچه خیلی احتمال داره مشکل دار بشه ... چون کسی که هنوز ۱۸ سالش نشده ازدواج کرده ، فکر نکنم بتونه مادر خوبی بشه

۵۰ نفر فقط اونایی که زود ازدواج کردن😅چقدر زیادین

ارع خیلی زیادن 

من ازدواج زیر ۱۸ سال رو اصلا تایید نمیکنم اما راستش من دختری رو میشناسم که خونه باباش خیلی وضعیت بدی داشت اخلاق پدره خیلی تند و خشن بود وخیلی تو فقر بودن اما شانس اورده بود و زیبا بود از شانسشم یه پسر خوب خدا جلوی راهش قرار داد و ۱۵ سالگی ازدواج کرد مرده گفت کمکت میکنم حتما باید درس بخونی دختره رو کلاسای کنکورم ثبت نام کرد در حالی خونه باباش پول کتاب هم بهش نمیدادن درس خوند شاغل هم شد بعضی وختا به من میگه این مرد معجزه ی خدا برای منه با اینکه من تحصیلکرده ام و این حرفا واقعا مناسب من نیست به نظر من تو زندگی کسی و سن ازدواج کسی دخالت نکنیم بچه ها شرایط زندگی همه یکسان نیست خیله عظیمی از زود ازدواج کرده ها مجبور میشن یا فرار از شرایط بد خونه ی پدری یا از فقر پس من به خودم حق قضاوت نسبت به سن ازدواج کسی رو نمیدم

ربطی نداره ادم تو هر سنی میتونه اشتباه کنه یکی از اشناهامون ۳۲سالش بود خودش طرفو انتخاب کرد بعد یه سال الان داره طلاق میگیره 

به نظرم بهتره کلی صحبت نکنیم هرکس ی جور طرز فکر براساس تجربش داره کم نیستن دخترانی که زیر 20سال ازدواج کردن و زندگی خوبی دارن و مادرخوبی هستن  نمیشه قطعی گفت دختری که تو سن بالا ازدواج کنه حتما خوشبخت میشه ازدواج تو هرسنی مزیت های خودشو داره کسی که بعد 25سالگی ازدواج میکنه به اندازه ی فرد زیر 20یا 25ذوق و شوق نداره و اونیم که تو سن کم ازدواج میکنه پختگی فرد سن بالا رو نداره 

پس لطفا برای هم نسخه نپیچیم

ایراد کار ما همینجاست. 

مشکل شما نیستی مشکل فرهنگ‌مزخرف ماست که توقع دارن دختر تو خونه بشینه زیر بلیط پدر تا خاستگار بیاد ببرتش زیر بلیط شوهر. خصوصا تو شهرهای کوچیکتر که فشار هم بیشتره. 

شما هر طور شده عزمت رو جزم کم از خانوادت جدا شو. تجربه ی هیجان انگیزیه از اون شهر و آدمها دورشو 

 من از ۱۸ سالگی از خانوادم جدا شدم برای دانشگاه دیگه مستقل شدم و حقیقتش واقعا واقعا شعار نمیدم اصلا احساس نیاز به ازدواج نداشتم تا ۲۸ سالگی با شوهرم آشنا شدم

مگه من چقدر پول درمیارم که خرج کرایه خونه و غذا کنم همش ۳تومن درمیارم نصفش میره جای قسط و... بعدم اصلا نمیتونم از این شهر برم 

عزیزم من کلی گفتم دقیقا منظورم هرشب نبود حالا 

خوبه که شاغلی. 

من سال ۸۶، ۲۲۰ تومن حقوق میگرفتم ۱۳۰ تومن اجاره خونه میدادم. 

من زورم داره پول کرایه خونه الکی بدم😁 تازه حساب کردم روزی ۲۰۰هزار خرج خوراک و پول اب برق میشه نمی صرفه

اکثرا اونایی که تو زندگیشون شکست میخورن انتخاب اشتباه دارن بیشتر طلاق ها بخاطر اینکه خانواده دختر بخاطر پول پسر دخترشونو میدن ومن به عینه دیدم که همشون یا طلاق میگیرن یادارن میسوزنو میسازن...بعضیا گول عشق و عاشقی رو میخورن بعد میبینن همش پوچ بوده.... بعضیا به زور خانواده ازدواج میکنن.... بعضیا برای پز دادن ازدواج میکنن.... بعضیا برای فرار وضعیت خراب خونه پدر ازدواج میکنن...... همه ی این ازدواج ها به سیاهی ختم میشن تو هرسنی که باشه که بیشترش تو سن کم اتفاق میوفته

دقیقا 

عوضش رها میشی😊

به هر حال باید ریسک پذیر باشی و تلاش کنی تا زندگیت هیجان داشته باشه وگرنه مثل الان در انتظار کسی میمونی که بیاد زندگیت رو متحول کنه.