شکسته ام ولی نشسته ای به پای من
متأسفم دلم از این حال و هوای من، متأسفم همش از این احساس دلهره، متأسفم دلم اگه خیلی دلت خیلی پره
متأسفم دلم هیچکی دلواپست نشد
متأسفم اگه هیچکسی عاشقت نشد
متأسفم اگه همیشه از تو دورم
متأسفم دلم از این بخت های کورم
شکستمت ولی نه دم نمیزنی ، حرفی از اشتباه من نمیزنی،
چه بی رمق شدی از پا افتاده ای، شکسمت دلم آخه تو چقدر ساده ای !
من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی
ولی با خفتو خاری پی شبنم نمیگردم ....
تو از معابد مشرق زمین عظیم تری
کنون شکوه تو و بهت من تماشاییست
نمیشود به فراموشی ات سپرد و گذشت
چنین که یاد تو زودآشنا و هرجاییست
تو -باری- اینک از اوج بی نیازی خود
که چون غریبی من مبهم و معماییست
پناه غربت غمناک دستهایی باش
که دردناکترین ساقههای تنهایی است
*البته من کل غزلو ننوشتم.
سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم
آخر به همان نقطه که بودیم رسیدیم
