با تلقین فیلمای هالیوودی و اهنگای مخصوصن دهه شصتی توی ناخوداگاهمون عشق ی واقعیت شده ک اگه تحربش نکنیم زندگی نکردیم و انگاری ی فشاری رومونه ک باید عاشق بشیم
تقریبن همه ب همین خاطر عاشق میشن یکیو میبینن ب خودشون میپذیرونن ک این با بقیه فرق میکنه و بعد با خوددستکمگیری درگیرش میشن و باعث میشن اون فک کنه چقدر جذابه و اونم شروع کنه به ناز و ادا در اوردن و در اخر با بیسیاستی و البته از عمد خودمونو میبازونیم و اسمشو میذاریم شکست عشقی
ب دراما و خاص بودن نیاز داریم ولی الان دیگ کیه ک عاشق نشده باشه و اگه هم نشده نتونه بشه؟ کافیه ب خودش تلقین کنه این یکی با بقیه فرق میکنه
اگه عشق چیز خاصی بود هر کسی تجربش نمیکرد
