کسی که دوستش داشتم فوت کرد نیاز به کمک دارم

بدون اینم میگذره و جای اونم یه جا قشنگه.

تو الان باید دنیاتو زیباتر کنی

تسلیت میگم عزیزم

انشالله که غم آخرت باشه

جسارتا مرحوم دوست پسرتون بودن؟

واقعا ناراحت کنندست بهت تسلیت میگم عزیزم.

فکر میکنم از مشاور هم بتونی کمک بگیری. ولی در کل به مرور زمان باهاش کنار میای. سوگواری کن دلت آروم میشه ولی تو سوگواری نمون.

کنکور ارشدتو بده اتفاقا اشتباه میکنی درس نمیخونی میخوای بشینی چمباته بزنی ؟

ببین سعی کن در زمان حال باشی، تا بتونی بپذیری که چه اتفاقی افتاده.

رویا پردازی و مرور خاطرات رو برای خودت کم کن یا حتی این اوایل ممنوع کن.

من همه ی کادو ها هرچیزی که منو یادش مینداخت رو ریختم تویه کمد و درش رو قفل کردم.

عکس فیلم هرچی اگر نمیخوای حذف کنی بریز تو لپتاپ یا جایی که نت نی به راحتی ببینی.

در گریه کردن و دراز کشیدن روی زمین و راه رفتن و ارتباط با طبیعت و خلوت کردن با خودت هیچ سخت گیری نکن و به وفور انجام بده.

من یکسال تمام آهنگ هام رو گوش ندادم و حتی اگر جایی مثل ماشبن پلی می شد در خواست می کردم از اون خواننده نذاره.

در رابطه با کنکور، اگر احساس میکنی بهت استرس میده به هیچ عنوان سمتش نرو اما اگر میتونی بدون احسساس فشار و استرس بخونی اتفاقا خیلی خوبه چون تنها چیزی که میتونه کاری کنه به درستی ادامه بدی و آروم آروم سوگ رو بگذرونی اینه که یک هدف واقعی در کنارش باشه.

مثلا من ترم ۵ دانشگاه بودم و درس هام و امتحانام رو سعی کردم بخونم.

چون حداقل حواسم رو به نحوی پرت می کرد که مفید بود.

یه کار خوب دیگ هم این هست که بارها حالت بسیار بد میشه و ممکنه بشدت گریه کنی اما با گذر زمان و خالی شدنت فواصل بین این گریه کردن بیشتر میشه.

من یکسال و نیم هست که زمان گذشته و حفره ی خالی درون دلم رو هرجایی ممکنه احساس کنم گاهی هم کم میارم و گریه می کنم اما در اکثر موارد توان تحمل یا توان داشتن حال خوب و یا توان اعتماد به خواست خدا رو پیدا کردم.

در واقع هر بار در پی هر یادآوری در نهایت این رو به خودم میگم که خدایا تو بهترین هارو برام رقم بزن و من چیزی که صلاحم هست رو میپذیرم.

خواهش می کنم عزیز دلم

دقیقا من هم وقتی یمدت حالم اوکی میشد به دوس داشتن خودم شک می کردم و خودم رو می بردم زیر سوال.

اما این رو باید بدونیم دوسداشتن ما با عذاب دادن خودمون اثبات نمیشه بنابراین بذاریم روحمون با روند طبیعی التیام پیدا کنه و بهش سخت نگیریم.

من گاهی حالم انقد بد میشد که می گفتم دیگ نمیتونم ادامه بدم و گاهی حالم انقد اوکی میشد می گفتم دیگ موفق شدم گذر کنم و بعد چند وقت عکسش رخ میداد.

راستی من هم مذهبی نیستم اما چند ماه بعد از سوگ نماز رو شروع کردم و ۷ ماه متوالی برای اولین بار در زندگیم نماز خوندم.

هرچند دوباره ترک کردم اما اون تایم خوب بود واقعا .

خصوصا خلوت و سکوت و تاریکی که نماز صبح به من می داد تا برای خودم و ایشون دعا کنم.انگار این هم به نحوی من رو خالی از درد می کرد و یا دردم رو تسکین می داد.

برای همین نمیگم نماز بخون اما در خلوتت با خودت و خدای خودت صحبت کن و دعا کن و بنویس.

در تفریح کاری رو انجام بده که واقعا دوسداری.

مثلا من قبل از سوگ بیرون رفتن با دوستام رو خیلی دوسداشتم اما بعدش بیشتر حالم رو بد می کرد.چون خیابونای آشنا رو می دیدم.

سریال، کتاب، شنا در استخر، تمیز کردن اطرافت، یوگا ..هر کاری انجام میدی رو بدون فشار آوردن به خودت انجام بده.

من وقتی یاد اوایل میوفتم به خوبی میبینم که فقط برای بقا تلاش می کردم نه برای پیشرفت یا چیز دیگ.

هدفت رو بذار فقط بر این اساس که آروم بشی.