تجربه پدر معتاد

همه ما مخصوصا دختر ها یه طور عجیبی باباهاشون  رو دوست دارن

بابای منم خیلی سختی کشید و خیلی واسش گریه میکردم. الانم‌ پیر شده چهره اش  شکسته و پر از غمش رو میبینم حالم بد میشه.

ولی چه میشه کرد.

 باید خیلی قوی بود  خیلی

کلا پدر مادر های نسل ماها خیلی سختی وعذاب کشیدن. 

ولی توسعی کن مامان شادی باشی برای بچه ات تا اونم مثل تو شونه هاش نخواد غم های تو رو حمل کنه. زنجیره رو قطع کن.

تو همچین شرایطی بودم اما همیشه دلم برا مامانم کبابه و از بابام دلخورم کسی ک دنبال این چیزا میره ینی به فکر خونوادش نیست ب نظرم

چقدر شبیه منی

اعتیاد پدر به تریاک

درد و دل مادر از مصیبت هاش از بچگی برای من

و منی که از بچگی همیشه ناراحت مادرم بودم که چقدر داره زجر میکشه تو این زندگی

اونا اخرش طلاق گرفتن منم به ظاهر یه ادم موفقم تو زندگی

ولی هیچوقت دوست ندارم به کودکیم برگردم

همیشه از وجود پدرم شرمم میومد

مادرامون شاید تقصیری نداشته باشن ولی روح بچه رو داغون میکنن فکر میکنن چون بچه ایم یادمون نمیمونه ولی من همیشه غصه مادرم رو می خوردم

ادم معتاد یک بیمار محسوب میشه مثل بقیه بیمارا

عزیزم انشالله که خدا بهترینها نصیبتون کنه سخت نگیر هرکسی یه جور گرفتاره دنیابه کام هیچکس نیست