دانشجوی روانشناسیم
عاشق بررسی ریشه ای رفتارهای مختلفم و بشدت این رشته رو دوست دارم
کمک کردن به دیگران حالمو واقعا خوب میکنه
آدم درونگراییم و توانایی برقراری ارتباط عمیق با بیمارو دارم
ولی یه مشکل بزرگ هست، اینکه تاب آوری کمی دارم، یعنی یه نفر راجب مشکلش بگه روی روحیه خودم اثر میذاره خیلی زیاد
یا اینکه وقتی زمان میزارم برای کسی و به صحبتاش گوش میکنم و از جون و دل راهنماییش میکنم و باهاش صحبت میکنم اگه نادیده بگیره و کار خودشو کنه عصبی میشم و قطعا با همچین افرادی قراره روبه رو بشم تو این حرفه
و اینکه واقعا روحیم حساسه، زود حال بد دیگران روم اثر میزاره و نسبتا زود هم خسته میشم
خیلی بده واقعا، بشدت علاقه دارم به این رشته و استعداد هم دارم
این وسط روحیم مشکله 🤦♀️
نظر شما چیه؟ میتونم ادامه بدم و موفق بشم یا حرفه دیگه ای رو انتخاب کنم؟