من پسرم ۴سالشه باردارم ۳ماهه .بشدت هم حالت تهوع دارم اما یهو تصمیم عجیبی گرفتم یمدته خیلی از خواسته ها و هدفهام دورشدم انگار خودمو فراموش کردم میخوام دنبال ارزوهامو هدفهامم برم ازاالان برنامه ریختم برای ۵سال بعد 🙃من لیسانس حقوق دارم ارزومه ارشد دانشگاه تهران بخونم پس گفتم از کمترین تایم روزام استفاده کنم شده روزی فقط یکساعت ولی بخونم تا چندسال بعد اماده شم برای ازمون اونموقع بچه دوومم میره مهدو پسرمم مدرسه تایم خالی دارم .شاید بگید چه مسخره ازالان میخونه واس ازمون ۵سال بعد ولی ۳۲ساله ای باشم که ارشد دانشگاه تهران قبول شده بهتراز ۳۲ساله ایم که ارزوهاشو خاک کرده .انقدر ذوقشو دارم بخونم درس خوندن انگار خوراک روحمه.نظرتون چیه؟