درونگرام....

دانش آموزم

در درجه اول مدرسه و مشاورینش

در درجه دوم منطقی حرف بزنین با پدر مادرتون. منم پدر مادرم بهم پول نمیدادن واسه این چیزا یعنی اگه یه دل درد میگرفتم ده تا دکتر حاضر بودن ببرنم ولی چون این چیزا تابو و عار محسوب میشه متاسفانه؛ قبول نمیکردن-البته بعد راضیشون کردم منطقی باهاشون حرف زدم و قبول کردن

در درجه سوم با پس انداز یا پول توجیبی یه جلسه برین پیش یه روانشناس و کااااملا شرایط رو توضیح بدین بعد بگین که من نمیتونم بیام جلسات رو متاسفانه

اگه گفت چرا بگین مشکل مالی دارم

بعضیاشون قبول میکنن که خیلییی تخفیف قائل بشن یا حتی پولی دریافت نکنن-خیلی باوجدانن خدایی

نمیدونم کلاس چندمین ولی اگه نزدیک دانشگاهین خوشحال باشین:)

روانشناسای دانشگاه اصولا خوب و حرفه ای ان

و کاملا رایگان:)

به مشاور مدرسه اعتماد کردم،(توی تاپیک قبلم توضیح دادم ماجراشو)همچی رو بدتر کرد.پدر و مادر منم مثل پدر مادر شمان،اما اونا معتقدن که اصن نباید مشکلی داشته باشم،همچی خوبه،همچی عالیه.پس با حرف زدن باهاشون فقط به خو مو نابود میکنم...

تاز کلاس نهمم،ولی اون بلایی که مشاور مدرسه سرم اورد،دیگه به هیچچچچکس اعتمادنمیکنم

خیلی خب... متوجه شدم... اره مشاورین مدرسه پیشنهاد بدیه چون یه سری یکی از هم کلاسی هام وقتی کلاس ششم بودیم میگفت یه رازی رو به مشاور گفتم و رفت گذاشت کف دست مامانم

پس سگ سیاه افسردگی هم دنبالتونه... خیلی سخته باور کنین درک میکنم

اما این طوری نمیشه

قطعا افسردگیتون نامربوط به این اضطراب اجتماعی نیست

لطفا قبل این که توی این سن کم اوضاع و شرایطتون پیچیده تر و سخت تر بشه یه جوری بیوفتین دنبال درمانش

میخواین من با مادرتون حرف بزنم و قانعش کنم که شما نیاز به کمک دارین؟ احتمال میدم بتونم...

بهم بگو؛ من چطور میتونم کمکت کنم؟

برام مهمه

میخوام اگه کاری ازم برمیاد انجام بدم

هرموقع دوست داشتی میتونیم راجع به هرچی حالتو بهتر میکنه حرف بزنیم یا... 

تو خیلی جوونی و اون سگ سیاه عوضی خیلی وحشی و هاره... من هنوز زخم های جاهایی که گاز گرفت رو دارم... بعد از ورودش به زندگیم دیگه زندگیم مثل قبل نشد هنوز هم هستش فقط کوچیکش کردم و نمیذارم کنترلم کنه... ولی به هرحال بهم خیره شده گاهی شبا دوباره گازم میگیره

من نمیخوام چیزهای وحشتناکی که تجربه کردم رو تجربه کنی... البته اگه تاحالا نکرده باشی...

نذار اوضاع بدتر بشه

مرسی،ولی مامانم شرایطشو نداره بهم کمک کنه

ممنونم که درکم کردین

واییی مرسییی،خوشحالم هنوز کسایی هستن که آدمو درک کنن و تلاش برای نجات اونها بکنن،ولی متاسفانه شما هم کاری از دستتون برنمیاد،چون بهم نزدیک نیستین،اما خدارو شکر یه دوست دارم،خیلی بهم کمک کرده تا الآن ولی خودشم با همین مشکل مواجه شده،و من کاری از دستم برنمیاد...

نزدیک منظورتون فاصله ایه؟

چون فاصلمون زیاد نیست

خیلی خوبه که ادم یه رفیق داشته باشه... هرچند طبق تاپیکاتون متوجه شدم که شما متاسفانه به شدت وابسته ایشون هستین و این خیلی اسیب زننده هست...

آره،واقعا؟؟چه خوب،شما کجایین؟

آره خب،خیلی زود وابسته میشم،حتی بابت حیوونای خونگیمم تا مدت ها گریه میکنم,ولی دارم تمام سعیمو میکنم بیرحم و سنگدل شم،کمتر آسیب میبینم

بی رحم و سنگدل نه... ولی باید بتونین خودتونو کنترل کنین و به خوبی و به اندازه بروز بدین احساساتتونو

من الان برای دانشگاه ساکن کاشانم ولی درکل مال خمینی شهرم که چسبیده به اصفهان

واییییی برگامم،ولی از بروز دادن احساساتم متنفرم(البته بستگی به طرف مقابلم داره)

جسارتا شما روانشناسی میخونین؟

اونقدر ک فک میکنی مردم بهت اهمیت میدن و راجبت حرف میزنن واقعا اینطور نیس

تو یه کتابی نوشته بود مردم ب سردرد خودشون بیشتر از مرگ شما اهمیت میرن

پس قبول کن ک واقعا بقیه توجهشون بهت جلب نمیشه و راجب منفی بافی نمیکنن

هرچی داره آزارت میده از افکار و درون خودته تا دنیای بیرون