درونگرام....

این درونگرایی نیست

اون چیزی که میگن توی خودشون میریزن کنایه از این داره که یعنی احساسات و افکارشون رو بروز نمیدن نه این صداشونو توی خودشون بریزن

اصلا یعنی چی صدا رو توی خودت بریزی؟ من فقط الان تنها چیزی که میبینم کلمات و صداها رو میبینم که از حنجره به جای خارج شدن از دهن ریخته میشن تو معده و ریه  

این فقط درونگرایی نیست شما اضطراب اجتماعی دارین و اگه به دادش نرسین خیلی بدتر میشه

نمیدونم ولی بخدا که همیشه هر وقت میرم بیرون احساس میکنم همه دارن منو نگاه میکنن مسخرم میکنن اگه دونفر یواش باهم صحبت کنن مطمعنم دارن منو مسخره میکنن مامانم میگه که توهم میزنی اصلا کسی نگات نمیکنه ولی کور که نیستم کافیه یکی ۲ ثانیه بهم خیره شه میمیرم خونه هم که میام همش گریه کلا خیلی کم بیرون میرم تومدرسه که وضع خیلی بدتره نگم بهتره فقط همین که رنگ های تفریح میرم یه گوشه گریه میکنم هعی

اینننن دقیییقاااااا اضطراب اجتماعیههه

لطفاااا برای درمانش اقدام کنین خیلیییی تاثیر میذاره رو زندگی

دیگه عادت کرم مطمعنم همه حالشون از من بهم میخوره 

عادت؟

فکر میکنین بدتر نمیشه؟

من این مسیرو رفتم

هنوز توشم

هنوز نمیتونم ازش بیام بیرون

چرا وقتی هنووووز زمان دارین که زودتر خودتونو نجات بدین از این بدبختی تعلل میکنین؟

اضطراب اجتماعی با سر توی اجتماع میزنه زمین

بهتون قول میدم که بعدش هم چیزهای بدتری براتون میاره

لطفاااا برین پی گیر درمانش بشین

عزیزم بهتره ب مشاور مراجعه کنی و کتاب هایی ک راجب تقویت  اعتماد بنفس هست بیشتر بخونی

کسی از تو برتر نیست تو فقط خودتو قبول نداری 

و اضطرابت هم زیاده 

خودتو قبول داشته باش 

برای شروع ی مهارت هایی یاد بگیر ک نیروی درونی و اعتماد بنفست بیشتر بشه 

اینطوری پیش بره خیلی اسیب میبینی و مجبور ب مصرف دارو میشی 

خودت ب داد خودت برس 

تو واقعا چیزی کم نداری فقط خودتو باور نداری ک چقدر میتونی خوب صحبت کنی چقدر میتونی روبطتت رو گسترش بدی 

خجالتو ترسو بذار کنار ، من خودمم سن پایینتر خجالتی تر بودم اما حس میکنم خجالتم منو از خیلی چیزا انداخت دوسنداشتم اونطور باشم الان ک بزرگتر شدم تا حد زیادی گذاشتم کنار اما بازم راضی نیستم گاهی فکر میکنم اگه اون خجالت نبود خیلی بهتر بود و اعتماد بنفسم بیشتر میشد

فهمیدم مشکلم چیه....

حیف که کسی نیست کمکم کنه تا حلش کنم...

ینی کسی ک تو رو بکوبه زمین ؟ باید نادیدش بگیری و انقدر قوی بشی ک جلوت احساس ضعف کنه 

اون شخص اگه پدر یا مادر باشه و ندونسته اینکارو کنه بذار ب حساب نا اگاهی 

اما اگه اطرافیانتن و دونسته اینکارو میکنن فقط منتظرن زمین بخوری

کسی نیست؟

شما سرما بخورین کسی نیست برین پیشش که دارو یا راهکار بهتون بده؟

چرا فکر میکنین این متفاوته از اون؟

حتما که نباید یه دوستی یا فامیلی یا ادمی توی زندگی ادم ظاهر بشه و به طرز معجزه وار راهکار خوب بده که!

یه ادمایی سالهای زندگیشونو توی دانشگاه میذارن که یاد بگیرن چطور به شما کمک کنن

و اون ادما این ها هستن: مشاورها، روانشناس ها، روانپزشک ها، روانکاوها، رواندرمانگرها و...

قرار نیست هم چیزی از دست بدیم

چون مساله از دست دادن نیست

به دست اوردنه

باید یه مهارت هایی رو یاد گرفت

خب پچل از کجا بیارم؟مامانم اینا به من پول نمیدن که

اول بهم بگین؛ دانشجویین؟ یا دانش آموز؟ یا هیچ کدوم؟