عزیزم همه این نگرانیو دارن که بچشون تنها میشه و
ولی به این فک کن که ممکنه اصلا اینا باهم همبازی،نشن و مدام دعوا کنن مدام تو خونه جنگ باشه و و اینکه این تایم بازی گردناشون تا یک سنیه وقتی،بزرگمیشن از،هم جدا هستن
الان کم پیدا میشه خواهر برادری باهم واقعا رابطه داشته باشن وقتی،متاهل میشن
هرکی پی زندگی خودشه
بعدشمشما اول باید واقعا به بچه و بچه داری علاقه داشته باشی اون دومیو فقط،برا خودش بیاری نه برای تنهایی پسرت
عروسک که نیست اون بچه دوم هم به اندازه پسرت توجه میخاد
کارت دوبرابره نپیتونی،بگی پسرم بزرگش،میکنه و من راحتم اشتباه محضه که اکثر مادرا دارن چون بچه اول اضطراب و هزار جور،مشکل میگیره دراینده وقتی مسولیت بچه کوچیکو هرچند کم بهش میدن
پس اصلا رو این حرفا حساب نکن که بچه دوم راحته و بچه اول کمکته
بچه دومم یک بچه است و حق داره همون توجه و مراقبت بهش بشه مثل بچه اول
اگر از،نطر جسمی روحی روانی کاملا سالمی و مالی میتونی دوتا بچرو همه جوره پوشاک و خوراک و مدرسه خوب، و کلاس زبان ک متفرقه ساپورت کنی و خودت علاقه داری بیار وگرنه تو یک دونه ازینا ضعف باشه واقعا اڋیت میشی
الان شاید یک مادر،اروم باشی بعد دنیا اومدن دومی اگر،زمبنه افسردگی داشته باشی یا اضطراب شدیدتر میشع
تبدیل میشی به یک مادر عصبی که هر دو بچشو دعوا مبکنه یا خدای نکرده میزنه اینارو من با چشمم دیدم
بعد از بچه دوم خیلیا بخاطر نداشتن روان سالم و امادگی،کامل دچار،پرخاشگری، افسردگی میشن که به مراتب ااسیبش از،تک فرزندی بیشتره
شما با تک فرزندی،یه اسیب میزنی،به بچت ولی اون جوری هزاران اسیب
منم یک دونه دارم چهارسالشم هست ولی واقعا به خودم نمیبینم بیارم کلا پروندشو بستم