از بچه گی تو خونواده ای بزرگ شدم ک اهل رفت امد با هیچ کس نبودن با هیچ کس
مادرم صبح تا ظهر میرفت سرکار بعد میگرفت میخابید عصر ها کلا همش خواب بود.
خونه زندگیمون همیشه درهم و برهم و کثیف بود
محبتی تو خونه نبود اصلا
بابام معتاد بود و هس
بعد مامانم مریض شد بعدش هم بخاطر مشکل اعصابش معتاد شد
ی چیز بگم شاید باورتون نشه
بسیار متاسف و متاثر شدم
چی؟!
خوب ادامه اش عزیزم
ما از بس ک با هیشکی رفت امد نداشتیم
بعد از عقد من خونه بردارشوهرم اینا رفتیم
برادرشوهرم گفت ملاقه رو بده من نمی فهمیدم چی رو میگه خودمو زدم ب حالت تهوع سریع رفتم سمت سرویس ها
😒عزیزم...سخته...
همشه مادرم افسرده بود همیشه
هیچ وقت با کسی رفت امد نمیکرد
وای تو دبیرستان همش بهم میگفت دوست بدرد نمیخوره با کسی دوست نشی و من با هیچ کدوم از همکلاسی هام دوست نمیشدم از ترس حرفای مامانم
خیلی زندگیم درد داره
خیلیا رو نمیگم
فقط اینو بگم مامانم هیچ وقت خونه اش مرتب نبود
ی ادم فوق العاده بی نظم و کثیف
الانم من اصلا حال و حوصله خونه تمییز کردن ندارم با اینکه ازدواج کردم همین موضوع باعث شده ترس داشته باشم کسی خونمون میاد
خیلی دلم میخاد اهل رفت و امد باشم
خونه ام تمییز باشه
میشه راهکا تری بدین
خسته شدم
راهکار اینه که شروع کنی برنامه ریزی کردن، و خودتو عادت بدی هروز یه تایمی رو اختصاص بدی به تمیز کردن و مرتب کردن خونه، و هر وقت وسیله ای برمیداری همون موقع سرحاش بذاری و هر وقت بخودت گفتی حوصله انجامش ندارم، همون لحظه بدون اینکه فکر کنی پاشی، و اون کارو انجام بدی بعد یمدت عادت میکنی به نظم و روی روال میای و انگیزه ت بیشتر میشه وقتی خونت تر و تمیز باشه کم کم حس خوبی هم میگیری خودت، و دوست داری رفت و آمد کنی
