تقدیــم بــه آنــان کــه خــوب بــودن را فرامــوش نکرده انـــد ...
میتــوان بــا یــک گلیــم کهنــه هــم
روز را شــب کــرد...
و شــب را روز کـــرد ...
میتــوان بــا هیــچ ساخــت ...
میتــوان صدبـــار هــم،
مهربانـــی را، خـــدا را، عشـــق را،
بــا لبــی خنــدان تــر از یــک شاخــه گل تفسیـــر کـــرد...
میتــوان بیرنـــگ بـــود!
همچــو آب چشمــه ای پــاک و زلال...
میتـــوان در فکـــر بــاغ و دشــت بـــود.
عاشـــق گلگشــت بـــود...
میتــوان ایـــن جملــه را در دفتــر فـــردا نوشـــت:
خوبــی از هـــر چیــز دیگـــر بهتـــر اســـت