پسر منم هشت سالشه ولی بدون من جایی نمیره تو خونه تنها نمیمونه خیلی وابستس از طرفی تنها هم بره خودم دلم میمونه پیشش با این اوضاع جامعه
چیکار کنم بنظرتون
اصلا مگه قرار بوده بچه ۸ ساله تنها جایی برع
مثلا پارک میبرمش ولی خودم میشینم دو ساعت از دور حواسم بهش هست اینجوری خیالش راحته
پسر من ۸سالشه تا تو محوطه میره با بچه ها بازی میکنه
میرم باشگاه یکس دو ساعت خونه تنهاست
البته پسرم ماشالله عاقل هست رفتار بچه گانه و شیطنت اصلا نداره
منم خیییای میترسم از الان استرس مهدو مدرسه رو دارم از بس تو خونه بوده ساده هم هست تشخیص نمیده چ حبره تو جامعه فک میکنه همه مثه خانواده ان
حتما با مشاور صحبت کن
دختر من اینجوری بود مشاور گفت اضطراب حدایی و شکر خدا الان عالی
منم همین جا برا مشاور پرسیدم دوستان بم معرفی کردن
بخدا ادم گیج میشه با این همه نا امنی محیط بیرون از خونه،نه وابسته بودنش خوبه نه به ادمای بیرون اینقدر اطمینان میشه داشت بچهرو تنها فرستاد بینشون
پسرمنم 8سالشه برعکس تو خونه تنها میمونه، حتی واسم خرید خونه انجام میده، عاقله خداروشکر
ولی موضوعی که خیلی نگرانم کرده اینه که و قتی میره بازی با دوستاش خیلی زود رنجه ناراحت میشه یا گریه میکنه بخاطر همین دوستاش فهمیدن اذیتش میکنن مثلا تو بازی ها راهش نمیدن چکار کنم آخه من
پسر منم میترسه از دزده شدن ولی خونه مون تو مجتمع هستش بعد همه دوستاش بیرون هستن تحت هیییچ شرایطی هم پاشو خونه کسی نمیزاره یا از در حیاط بیرون نمیره پشت بلوک بازی میکنن نهگبان هم ۲۴ساعته حواسش هست
سوپر مارکت دقیقا رو به رو خونه باز میشه همیشه میره برام چیی لازم باشه میخره چنان با سرعت میره میاد خیلب محافظه کار ماشالله
باید کم کم عادتش بدی از دور حواست بهش باشه ولی نگو بهش ک منم زیر نظر داشتمت برای بیرون رفتن (تو حیاط منظورمه)با دوستاش بازی کنه براش قانون بزار
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
-16 ثانیه پیش
-11 ثانیه پیش
13 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز