من با این زندگی و شوهر چه کنم هیچ درکم نمیکنه صب تا شب بیرونه البته برا کار و این حرفا ولی در کل زیاد اهل خونه نشستن نیس خودشم میگه نمیتونم زیاد خونه بمونم روزاییم ک خونس یا میخوابه یا گوشی دستشه یا پای تیوی انگار ن انگار من و دخترمم اینجا ادمیم..اصن بچه رو نگه نمیداره ی ذره من ب کارام یا استراحتم برسم از بس با بچه بازی نکرده دیگه دخترمون خودشم با اون نمیمونه همش میچسبه ب من..نسبت ب مریضیم ب ناراحتیم بی تفاوته ....
عزیزم منو تو همدردیم
😫😫😫😫😫😫😫
اکثر مردا بیشعورن
ولش کن بیخیال باش خودت ب خودت تکیه کن هوای خودتوداشته باش
ازهیچکس توقع نداشته باش بزار نوبت توهم میرسه بهش بی محلی کنی.
حالا طرفداریای مادرشم ک هیچی دیگه هی میگه بچه داری خونه داری وظیفه توعه ن اون..بخدا خسته شدم افسردگی گرفتم همش درحال گریه و دادو بیدادم ولی اصن اهمیت نمیده ..خونوادم ازم دورن اینجا هیچ دوست و اشناییی ندارم خیلی احساس تنهایی میکمم
خب چرا وامیستی ک اون بیاد تا بهتون خوش بگذره یا محتاج توجه اونی
خودت برو با دخترت بیرون خوش بگذرون
بچت چند سالشه؟
من پسرم ۳سالس روز درمیون میزارمش مهد قشنگ به تفریحو استراحتو کارامم میرسم
فقط به خودت به جسمت به روحت به ظاهرت به باطنت خوب برس
مردها تا خودشون نخوان عوض نمیشن
ولی خیلی زود عوضی میشن
منم همینم شوهرم البته از صبح تا ساعت ۹ سرکاره ولی وقتی میاد من توقع کار اصلا ازش ندارم ولی میگم ۱۰ دقیقه با دحترت حرف بزن این دحتره باید بفهمه پدر یعنی چی یکمم با من حرف بزن ولی میره میشینه تو اتاق و گوشی ۳ساعت بعدم خواب...کمبود گرفتم
بزرگترین اشنباهمم این بود با این همه تجربیات جلوگیری درست حسابی نداشتم باردار شدم الان دیگه نابود شدددددم قشنگ ..
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
15 ساعت پیش
15 ساعت پیش
15 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز