گاهی آدم خسته نیست، فقط دلش یک آغوشِ امن میخواهد؛ جایی که بتواند بدون توضیح دادن، بدون قوی بودن و بدون لبخندهای اجباری، خودش باشد. بعضی دردها را نمیشود گفت، فقط در سکوتِ شب با اشکهای بیصدا زندگی میکنند. اما یادت باشد؛ بعد از هر شبِ طولانی، طلوعی هست و بعد از هر سختی، آرامشی که ارزشِ تمام صبرها را دارد. ❤️