دوسش دارما اما وقتی محبت میکنم و میگم و میخندم و سمتش میرم خودشو میگیره محل نمیده فرار میکنه ازم.اما وقتی مثل خودش رفتار کنم جامون عوض میشه و اون محبت میکنه و سمتم میاد.الان یه هفته هست اصلا سمتش نرفتم مشاور هم گفت به احتمال زیاد اجتنابیه آغازگر هیچ گونه محبت و توجه و حرف و خنده و تماس و بغل نباش اینجوری راحت تر ارتباط میگیره وقتی تو سمتش میری احساس خفگی و فشار و ترس از صمیمیت داره و فرار میکنه دست خودشم نیست تو الگوی تعقیب و گریز گیر افتادین.
حالا من ترسم اینه این روش هم برای عادی بشه و زندگیمون خراب شده بگین چطوری رفتار کنم
