چرا من همه چی هم که اوکی باشه بازم دلم میخواد برگردم به مجردی؟شما هم همین حسو دارین؟۲۳ سالمه شوهرم از لحاظ قیافه خوبه از لحاظ اخلاقی دوسال عقد بودیم یسال ازدواج منو میزاره رو سرش احترام میکنه،هرجا بخام برم گیر نمیده اگه دوستام هرروز بیان خونه چیزی نمیگه،ولی بازم دلم نمیخاد ادامه بدم دوست دارم مجرد باشم مسئولیتا برام خسته کنندس،از فکر اینکه بخام بچه دار بشم تنم میلرزه،با احترام به همه عزیزانی که مادرن ولی اصلا دلم نمیخاد مادر باشم،دوس دارم تا ابد تنها باشم و بچه ای از من متولد نشه ،شغل همسرمم جوریه از یکماه بیشترشوخونه نیست خیلی دغدغه هرروز غذا درست کردن ندارم ولی همون کم هم برام عذابه
خوب چرا ازدواج کردی
سیسی
این احساس رایجه ولی اگه دلت واقعاً نمیخواد ادامه بدی بهتره با یه مشاور حرف بزنی نه اینکه سکوت کنی
خصلت آدمیزاده کلا ناراضیه🤷
از مسئولیت داشتن خسته شدی
به نظرم یه مسافرتی یه باشگاهی برو این افکار منفی دور شی
منم مثل خودت
نمیدونم چ مرگمه
دوسش نداری؟
خوشی بیش از حد 😂
میدونی از طرفی عذاب وجدان منو نمیذاره ،این آدم همه چیو پای من گذاشته برای من داره تلاش میکنه همه امیدش منم بعد من بگم دلم مجردی میخاد میخام برم،حس میکنم نباید این تصمیمو میگرفتم الان که گرفتم باید مسئولیت تصمیمم رو قبول کنم ولی این قبول کردن نتیجش میشه اینکه خودمو قربانی دلسوزی کنم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-1 ثانیه پیش
7 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز