تو شهرمون غریبیم
تا قبل جنگ میرفت مهد دیگه تعطیل شدن
همونجا هم به همه گیر میداد باهام بازی کنید بقیه خسته میشدن این گیر میداد ..بدم میومد میگفتم ب کسی اصرار نکن بابت بازی ..تو خونه هم مدام ب ما پیله میکنه ..امروز رفتیم پارک ی دختر بچه خودش اومد طرف پسرم ک بیا دوست بشیم ..پسرم زیاد بخش اهمیت نداد اما دختره دنبال پسرم میرفت ..ی دختر دیگه اومد پارک اون دختره رفت سمت اون پسرم گفت بیا بریم سرسره گفت ن من دیگه دوست جدید پیدا کردم دیگه با تو دوست نیستم ..پسرم زد زیر گریه ..انقد اعصابم خورد شد دستشو گرفتم گفتم بریم دیگه نمیارمت پارک ..خوب دوست نباشه مهم نیست هی میگفتم ن اول با من دوست شد دیگه دوست از کجا پیدا کنم ..تمام فکر و غم و غصه من شده همین کار پسرم ..بچه های شما هم همینطورین ؟؟چیکارش کنم .. هیچکس دورمون نیست تو ساختمونمون هیچ بچه ای نیست حتی اگرم بود بازم ی مشکل بود ..اگ نمیومد بازی پسر من میخواست حتما گریه کنه
