زیباترین شعر و متن هایی که خوندید

خستم از تمام چیزهایی که در بیرون به پایان رسید و در درون من ادامه یافت

خانهات سرد است؟

خورشیدی در پاکت میگذارم

و برایت پست میکنم!

سـتارهیِ کوچکی در کلمهای بگذار

و به آسمانـم روانه کن

بسیار تاریـکم...

گاهی گمان نمی کنی ولی خوب می شود

گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود

خراب افتادہ ام ڪنجے و دلدارم نمے آید

نگارم بهر تسڪین دلِ زارم نمے آید

بہ نحسے طالعم بین ڪز پیامبرهاے دورانت

عزیز مصر هم باشم ، خریدارم نمے آید

منم آن شاعر دلخون ڪہ دست از زندگے شستہ

چرا پس تیغ ابرویت بہ پیڪارم نمے آید

چنان پیرے زمین گیرم ڪہ حال ناخوشے دارد

یڪے از بین طفلانم بہ دیدارم نمے آید

پریشان خاطرے آوارہ ام،رسواے گیسویت

نتے محزون بہ مضراب شب تارم نمے اید

غریبم خستہ ام دلواپسم حیران حیرانم

ڪہ این لبخند بے معنے بہ رخسارم نمے اید

ز بیدارے ملولم ڪردہ این تقدیر بے حاصل

ڪہ آن فتانہ صورت تا ڪہ بیدارم نمے آید

در کـاسـه ی وصـل تـو اگــر زهــر دهنـــدم

خـوش تـر کـه بـه پیمـانـه هجـران تو ، قنـدم

آرامـش دل خـواستـه ای نیست میسّــر

جــز در کنــف سـایــه ی آن ســـرو بلنـدم

آفـاق پـر از اختـرکـان اسـت و بـه جـایت

کــس را ننشــانـد دل خـورشیــد پسنــدم

هر چند که بس رشته ی زلفم به کمین است ،

امّـا ، نه مـن آن بستـه ی هـر سست کمنــدم

عشـق آن قـدر از مـوی تو زنجیر به هم بافت

تـا سـاخـت کمنــدی که کشانیـد بـه بنـدم

بـا رفتـن و گـم گشتـن و از خویــش گـذشتـن

گیـرم کـه به هـر شیـوه ، دل از مهـر تو کنـدم

امّـا چـه کسی لایـق عشـق است به جـز تـو ؟

بـی تــو دل ســر گشتـه بـه مهــر کــه ببنـدم ؟

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس

تا به خاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

من از آن روز که دربند توام آزادم

عشقها داماند و دلها صید و گیسوها کمند

بگذر و بگذار، دل در هرچه میبینی مبند

شادمانی خود غم دنیاست پس بیاعتنا

مثل گل در محفل غمها و شادیها بخند

با به دست آوردن و از دست دادن خو بگیر

رودها هر لحظه میآیند و هر آن میروند

گز زخاک آرزو چون کوه دامن برکشی

هیچگاه از صحبت طوفان نمیبینی گزند

آسمانی شو که از یک خاک سر بر میکنند

بیدهای سر به زیر و سروهای سر بلند

گفت: ما باشوق دل کندن ز دنیا دلخوشیم

گفتمش: هر کس به دنیا بست دل دیگر نکند

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای
منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم
منم من، سنگ تیپا خورده ی رنجور
منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم

چرا کسی دیکلمه نمیذاره ؟دیکلمه بگیم

من عاشق چشمت شدم شاید کمی هم بیشتر

چیزی از آن سوی یقین شاید کمی هم پیش تر

آغاز و ختم ماجرا لمس تماشای تو بود

دیگر فقط تصویر من در مردمک های تو بود

خنده ی یار قشنگ است... بخندانیدش

اخم زیبنده ی او نیست... نرنجاندیش

بگذارید رها باشد و آشفته و باز

موی او را به دلِ باد بیافشانیدش

از عذاب و تَشَر و حشر نگویید مدام

از خدایی که کریم است نترسانیدش

بگذارید که بی واهمه شادی بکند

به شر و شور و تب و تاب برقصانیدش

هر زمان خسته شد از درد و گرفتاری و غم

سفت در گرمیِ آغوش بچسبانیدش

شانه ی امن و رفیق و پر پرواز شوید

هرکجا حرفِ قفس بود بپیچانیدش

عشقِ او را همه جا پیش همه داد زنید

هرکسی بُخل و حسد داشت، بسوزانیدش

عشق، نور است نه تاریکی و تردید و غبار

مثل خورشید بتابید و بتابانیدش...

منی که رنگ شراب از کتاب میشستم، زمانه ، کاتبِ دکانِ مِی فروشم کرد

اگر بیده پیم ماچ له ناو دم
روژی صد کرت قضات خم له خوم
:)
اگر به من بوسه ای از لبانت بدهی،
روزی صد بار قضا و بلای تو را به جان خواهم انداخت

خودم میذارم

هر کی اهل دیکلمه اس بیاد