شما با پسری که دانشجو پزشکیه و ۴ سال از درسش مونده و خیلیم همدیگه رو دوست داشته باشین ازدواج میکنین؟ یا خاستگاری که کارخونه داره و درامدش چندصد میلیونیه و سنش هم کم هست فقط ظاهرش متوسطه و اصلا باکلاس نیست، باادبه ولی صحبتاش دلنشین نیست ولی خودش و خانوادش خیلی پیگیرن و هر شرطی رو قبول دارن.
من فکر میکنم با تلاش و سختی اون دانشجو هم یه روزی خوب میشه وضعش یا مهاجرت میکنیم البته خانواده دومی حمایتش میکنن ولی خانواده پارتنرم هنوز میگن زوده و اول درسش تموم بشه و خیلی حامی نیستن چه مالی چه عاطفی
هرکدومو دوس داشته باشم
امم از کجا معلوم پارتنرت بگیر باشه؟! بگو بیا خواستگاری حداقل
الان اصن جز گزینه ها حساب نمیشه وقتی هنوز به خانواده نگفته قصدش باهات چیه
بعدشم پول معیار کاملی نیست
در ثانی کی گفته دانشجو های پزشکی مهاجرتشون راحت امکان پذیرع؟!
اگه آدم صبوری هستی پارتنرتو انتخاب کن
هردو در آینده احتمال زیاد از لحاظ مالی هم سطح خواهند بود تفاوتشون توی شخصیتشونه
میگم دخی وقتی کسی به دلت نیست چطور باهاش کنار میای
یعنی خود طرف متوجه این موضوع نیست؟
نمیخوام ته دلتو خالی کنم...ولی خودت حداقل اوایل اذیت میشی
امیدوارم همه چی بر وفق مرادت پیش بره و خوشبخت شی🌹
من باشم اولی
آدمی نیستم نقدو به نسیه بدم اونم چه نسیه ای
