مام تو شهر کوچیکیم اما اینجا کاملا ازدواج بالای ۳۰ رواج داره و اکثرا سی به بالا ازدواج میکنن جدیدا
به فکرش نبودم، منو از ازدواج میترسوندن، میگفتن خوب نیس، شوهر اسیرت میکنه و از اینجور حرفا، بعدش تازه تو سن ۲۷ انگار چشمام باز،شد، خوب که نگاه کردم دیدم نه، همشون دروغ میگفتن، همونایی که میگفتن بده، علاوه بر شوهر خودشون دنبال توجه مردای دیگم بودن. دیدم که دوستام خدا رو شکر چقدر خوشبخت شدن و اصلا هم اسیر و بدبخت نشده بودن. دیگه از ۲۷ خواستم یه حرکتی بزنم که هر کسی اومد از من کوچیکتر بود. تموم این ۳ سال، هر کسی اومد کوچیکتر بود. تو شهر ما پسرا اکثرا ۲۵ ازدواج کردن رفتن
بعد ۳۰ سال زندگی هم بخای خانوادتو راضی نگه داری تهش خودت ازبین میری
حالا انشالله میری سرکار روحیت عوض میشه خودشون میبیننت خوشحال میشن
چند سالته؟ مجردی یا متاهل؟
فک میکنی از بچگی برام مهم بوده؟ تا ۲۷ سالگی عین خیالمم نبود، بعدش کلا ذات و غریزه ی انسان به کار میفته تازه واسه من خیلی دیر به کار افتاد. تنهایی کجاش قشنگه؟ هیچ صدایی از خونم بیرون نمیاد. از نظر اجتماع هم همچنان خامی و ناپخته، اگه یه مجلس عروسی یا عزا نری مهم نیس، ولی دخترای دیگه ی فامیل با سن کمتر از تو، اگه نرن، دیگران از دستشون ناراحت میشن، سراغشونو میگیرن، کارت دعوت جداگانه میره در خونشون و هزاران مورد اجتماعی دیگه. یه خانم ۳۰ سالمه کاملا عادیه که دلش، همدم، همسر، فرزند بخواد. پولامو واسه کی جمع کنم؟ واسه برادرزاده هام؟؟؟
برو باشگاه و ورزش کن
هنرهای مختلف یاد بگیر، با دوستات وقت بگذرون
ادامه تحصیل بده و ..
خیلی خوبه که خوشحالی عزیزم
من نمیدونم چم شده، اصلا رنگ و رومم رفته، یه جور عجیبی شدم، حالت چشمام یه حالت افسرده گرفته، هر کاری میکنم که به خودم کمک کنم نمیشه، ورزش میکنم، بیرون میرم، فیلم میبینم، کتاب میخونم، ولی یه چیزیم شده
تاپیک های به روز شده
4 ساعت پیش
4 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز