من و دوست پسرم ۱۹ ساله بودیم
من یه رشته خوب قبول شدم
دوتامون برای این رشته زحمت میکشیدیم
ولی اون قبول نشد و رفت سربازی... و ترکم کرد
احساس میکنم غرورش رو شکوندم... وقتی دید من قبول شدم و اون نه
احساس گناه میکنم
خب ادامه میداد
كاش اشتباه ميزدى گذينه ها رو كه اون غرورش خورد نشه با اينده خودت چرا بازى نكردى دختر
حسود بوده وگرنه ادم کسی که دوسش داشته باشه خوشحال میشه براش
منم همینم عزیزم البته دوست های من جنس مخالف نبودن و دختر بودن اما کاملا احساس کردم ازتباطشون رو با من کم کردن
درصورتی که من هیچ پز یا خودنمایی نداشتم و گاهی حس میکنم لابد ایراد از من بوده
😐 خیلی خوبه که تو قبول شدی
ایشالا اونم موفق میشه تو دیگه فکر نکن بهش به موفقیتت ادامه بده و با آدم های درستی آشنا شو
حسود بوده
چه رشته ای؟؟
ربطی نداره خیلی دوست داشت و ادم بود پشتت بود و خودشم ب کاری میزد و میرفت بالا
ربطیم ب غرور شکستن نداره هرکسی ب اندازه تلاشش مزد میگیره از زندگیت و موفقیتت لذت ببر
عزیزم هیچ اشتباهی رخ نداده... مدارتون دیگ از هم جدا شده بوده
من درکت می کنم تاپیک آخرم بخونی متوجه میشی یه جورایی موقعیت مشابه
میدونم چه احساس مزخرفیه
تاپیک های به روز شده
5 ساعت پیش
5 ساعت پیش
5 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز