البته فعلا یک هفته وضع میکنم. بعد یک هفته: ارزیابی. اگه موفقیت آمیز بود تمدید، اگر شکست خورد اصلاح میکنم و بعد ادامه.
خیلی ساده است: توی این هفته یعنی از این پنجشنبه تا پنجشنبه بعدی، قراره فقط از خودم متوقع باشم و نه از بقیه. نه خانواده، نه دوست، نه حتی دولت، نه دنیا و نه خدا و نه کائنات.
فقط به این فکر میکنم که مسئولیت من چیه. خداحافظ نقش قربانی، خداحافظ طلبکاری. خداحافظ حرص خوردن، غصه خوردن و هدر دادن انرژی به خاطر تقصیرات دیگران.
خداحافظ فرافکنی.
نه اینکه دیگران مسئولیت ندارن، نه اینکه دنیا گل و بلبله. نه اینکه خودمو بزنم به خریت و حماقت. نه از این قانون های جذب و چه میدونم حرفای زرد.
بحث سر انرژیه. انرژیمو میخوام متمرکز روی کنش و مسئولیت خودم بیارم. این کار اقتصادیتر و عاقلانهتره.
هر جای لازم کنش و رفتار مقتضی انجام میشه. اما به لحاظ روانی، خودمو با انتظاراتم از دیگران که خیلی اوقات با ناکامی همراه میشه، خسته و فرسوده نمیکنم.
دعوت به همراهی نمیکنم. هر کس صلاح ببینه همراه میشه. اگه خودم توفیق پیدا کنم خود به خود دیگران همراه میشن. اما اینجا میگم تا خودم انگیزه ام تقویت بشه.
