دختر تنهایی بودم که پناهی نداشتم مادرم همیشه ازم کار میکشید و جلو همه جلو خودم بد منو بلند میگفت بابام پر میکرد بزنتم یاد ندارم یکبار مادرم نشسته باشه راهتماییم کرده باشه همیشه زجرم میداد پدرم خیلی یادم نیست ولی بهتر از مادرم بود بیشتر مادرم پرش میکرد تا بهم بتوپه دختر ۱۲ ساله ای که دوست داشت با دختر همسایشون بازی کنه یا تولد بره میگفت همه کارها خونه تکام بکن بعد بزارم بری وقتی نموم میشد میگفت نه نمیخوام بری گریه میکردم میگفت مگه چیکار کرردی برو تا نزدمت
همیشه احساس تنهایی و کمبود محبت کمبود دوست داشتن کمبود توجه داشتم
شوهرم الان میزنتم هر شب سرم نق میزنه عصبی میشم ولی بهش چسبیدم اویزونشم گرچه برای طلاق نمیزاره میگخ دوست دارم ولی اویزونشم
هر وقت میگم مادرت بد کرده بهم میگه حرفت پس بکیر بگو تو بدی تا نزدمت
همه اینا بکنار همیشه چسبیدم بهش
چیکار کنم بنظرتون خیلی دلم میخواد سرگرم بچهام بشم ولی نمیتونم اگه اون باهام بد باشه عصبی میمونم تنها کسی که اولا بهم محبت کرد عاشقم شد شوهرم بود
