خیلی پسری رو که باهاش در ارتباطم دوسش دارم عاشقشم خیلی عشقمون دو طرفست الان دوساله باهمیم خیلی سختی کشیدیم از سرباز بودنش تا الان اوایل که آشنا شدیم سرباز بود دو سه هفته بعد آشنایی حرف خاستگاری رو زدیم پدرم مخالف بود گفت شغل دولتی نداره با کلی سختی سربازیش تموم شد و آزمون استخدامی داد و قبول شد حدودا ۸ماه صبر کردیم مراحل طی شد و الان دیگه کم کم میخاد بره سر کار خیلی سختی کشید ماشین خرید الان کم کم میخاد خونشو بسازه باز پدرم مخالفه گفت تحقیق میکنم تحقیق کرد دید همه تعریفشو میدن باز میگه نه خیلی دوسش دارم خیلی از اون چیزی که آدم بخاد تصورشو کنه اون تموم زندگی منه دوسال اینقدر سختی کشیدیم اینقدر بحث دعوا اما بازم خیلی بیشتر ازقبل عاشقشم حاضرم جونمو بدم بهش گاهی وقتا که سرما میخوره اینقدر گریه میکنم که نکنه خدایی نکرده یچیزیش بشه به نظرتون این حس من عشقه ؟
🥺من رو یاد خودم انداختی ازت خواهش میکنم سعی کن بهش برسی آرزو به دل نمونی
بله🥲
نوچ عشق نیست وابستگیه علاقست سعی کن هیجانتو کم کنی😐
چخبره یهو هوا برش میداره عشقتو پنهان کن خدتو بگیر مادرانه رفتار نکن والا پشیمون میشی منم یکی بود همین حس تورو داشتم انقد برزرگش کردم ک خدشو خیلی بالاتر من میدونست دیگ کفتم سیکتیر
از هم بوده دور باشیم یکماه نزاشتن گوشی بگیرم دستم خیلی فکر کردم بهش وابستگی نیست میدونی هیجانمو نشونش نمیدم ولی خودم تو تنهایی خودم اینقدر شوقشو دارم گاهی اوقات که میریم بیرون وقتی داره رانندگی میکنه نگاش میکنم دلم میخاد تموم دنیا نباشه خودش باشه فقط
وابستگیه خلاصه طرف تایپته و اینا ولی حقیقتا همیشه اینجوری نمیمونه بهش برس خوبه ولی عادی تلقیش کن این هیجانا اسیب میزنه اصلا حستو نگو بهش من ی جوری با طرف بودم اهمیت میدادم بهش ک اون انقد حس دوست داشته شدن می کرد ک وقتی فاصله گرفتم ازش هعی اعتراض میکرد ک من حس دوست داشته شدن نمی کنم خیلی ناراحت بود اینا البته علت سرد شدنم خودش بود ک قصدش از اول ازدواج نبود