من براي كسايي كه خواستم نه هيچي نشدن، انگار نبايد بخواي تا بشه
اما زماني كه جوونتر بودم يك نفر واقعا ظلم بدي بهم كرد اتفاقا يادم نمياد مثلا آرزوي بدي براش كرده باشم بس كه مدتها توي شوك بودم، ولي چند سال بعد جايي بودم ناخودآگاه مثل مسخ شده ها رفتم سراغ يه تيكه كاغذ كه از دور محال بود بشه خوند ديدم آگهي ترحيم اون شخصه كه متاسفانه سرطان گرفته بود و توي جووني فوت شد
اون زماني كه اون به من بدي كردم من بينهايت بي آلايش و يه اصطلاح چشم و گوش بسته بودم تازه وارد جامعه شده بودم و شايد براي همين تاوان داد
گاهي ام ميگم نه تاوان نبوده فقط اتفاق بوده
اوائل ميگفتم كاش بخشيده بودمش ولي بعد ديدم نه، بخشش چيه؟ هر كي هر كار بكنه ماها ببخشيم؟ اين آدم آبروي من رو كه يه دختر ٢٣-٢٤ ساله بودم توي محل كار برد و اگر يه آدم ضعيف تري جاي من بود شايد حتي خودكشي ميكرد با افتضاحي كه اين به پا كرد