پسر اولم ۱۱ سالشه و دخترم ۲
تازه میتونستیمبا شوهرم دوتایی بیرون بریم...تو آرامش تنها میخوابیدم و نگرانش نبودم ک دست گل ب آب بده...کار داشتم میرفتم بیرون و میموند تنها..دخترم اومد و باز دردسرها از نو شروع شد...
ولی اینقدر دختر شیرین و نازه ک اصلا مشکلات گذشته رو ندارم و خوشحالم ک دارمش
بچه دومم الان یکماه و نیمشه. افسردگی گرفتم.ربطی به فاصله سنی بین بچه ها نداره. بچه دوم خیلی سخت تره. شبو روزم یک رنگه. دوسش دارم بچمو ولی خودم اصلا روحیه ام خوب نیس.شاغل بودم الان از دوماه قبل توخونه ام.تازه به این فکر میکنم با دوتا بچه کوچیک چطور میتونم دوباره برگردم به کارم. فک نکنم بتونم. خیلی محدود شدم خیلی. راستش حس خفگی دارم.
منفاصله ی بچه هام زیاده ،ولی خب پسر نیست اولی ،به هر حال آدم هر وقت که بچه دار بشه یه تایمی دچار محدودیت میشه ،ولی خب میگذره دوباره با این تفتاوت که بزرگه قابل اعتماده میشه کوچیکه رو بسپری بهش راحت
۹ سال تفاوت خیلی زیادی نیست
بچه اول گناه داره که تنها باشه
به نظرم یا نباید کلا بچه اورد یا حداقل دوتا وگرنه ظلمه به بچه
پسرم تنهاست ن خواهری ن برادری الآنم ک خودمو پسرم زندگی میکنیم اون دانشگاه میره سر کار یا با دوستاش وقت میگذرونه خیلییی احساس تنهایی میکنم شاید خود خواهم نمیدونم ولی پشیمونم بیشتر برا اینکه دختر ندارم
