خانوادم اصلا نرمال نیستن

 اون زمان که من مجرد بودم وضعیتشون اینقدر بد نبود مامان و بابام با هم مشکل و ودعوا داشتن به ما اهمیت نمیدادن از خونه نمیذاشتن حتی تا سر کوچه برم گفتن شوهر کن برو تا ما خیالمون راحت شه تو ۱۸ سالگی با کسی که دوسش نداشتم ازدواج کردم انگار مجبور بودم از چاله افتادم تو چاه و هزار مشکل ....الان هیچ احترامی بینشون نیست مدام دعوا دارن همش نفرین اصلا هم عادی نمیشه براشون روزبه روز بدتر میشن خواهر کوچیکترم ۲۷ سالشه مجرد بی هدف تو خونه نه سرکار میره نه چیزی یاد گرفته نه حتی خواستگار داره ..بابام بهش حرف بزنه مثلا بگه برو اونور تر کلی نفرینش میکنه فحشش میده حتی میزنتش ...مامانم نمیزاره جایی بره می‌ترسه بلایی سرش بیاد...داداشم ۱۵ سالشه  با خواهرم کلی فحش های بد و خیلی بد به هم میدن ...رو م نمیشه حتی بگم...مامانم  هم فقط خوابیده با گوشی و چسبیده به کارش حتی حموم هم نمیره نتونست ما رو درست تربیت کنه از گل کمتر به داداشم الان نمیگه یادش رفته ما بچه بودیم چه بلایی سرمون می‌آورد ...زندگیشون رفته رو تکرار عین یه خانواده عادی نیستن حرف هم اگه بزنم میگن به تو چه یا تو طرف اینی...میرم اونجا افسرده میشم خانواده های دیگه رو میبینم میگم ای کاش اینا خانوادم بودن و منم مجرد پیششون...اصلا کاش حداقل ما نبودیم ...😭😭