بچها اینقدر دلم از ناعدالتی های دنیا گرفته که حد نداره دارم دیوونه میشم.اطرافیانم میبینم روز به روز با پول باباشون دارن به بهترین چیزا میرسن دلم عجیب میگیره.بعد خانوادشون میان برام کلاسشون میزارن که دختر من فلان جاست فلان رشته میخونه حالا کاشکی باتلاش اگه با تلاش خودشون بود ناراحت نمیشدم هیچ خوشحالم میشدم.میان برام کلاس میزارن تخریبم۷ میکنن حس بی ارزشی دارم جدیدا میخواستم هدف واسه خودم مشخص کتم برم آرایشگری چیزی یاد بگیرم اما همش میگم نه هیچوقت به پای اونا نمیرسم اونا با پول باباشون رفتن خارج بهترین رشته اونوقت من هنوز باید پدر ومادر پیرم حتی خرج بدم.هعیییییی.حس بی ارزشی بدی دارم