من ۱۶ سالمه و مشکلم اینه که اصلا دوست ندارم از خونه برم بیرون
قبلاً اینجوری نبودم حدود ۱ ساله
دلیلشم نگاه های مردای جوونه
آرایش نمیکنم حجاب لباسامم خوبه قدم تقریبا بلنده هیکلمم خوبه چهرمم خوبه ولی خیلی همه نگاه میکنن و چون قدم بلنده بهم ۲۰ سال میخوره
منم سر سنگین برخورد میکنم محل نمیزارم ولی بازم عذاب اوره
منم واقعا قصد دوستی و اینا ندارم چون سنم کمه
نمیدونم چیکار کنم دوست دارم چادر سرم کنم ولی الان همه با چادریا بدن
منم همینم
یه پارک میرم اینقدر نگاه میکنن
مردم کلا نگاه میکنن مهم نباشه واست😂
درمورد چادر که بستگی به خودت داره مردم رو ول کن البته میدونم سخته
تنها بیرون نرو
ولی تو چرا عذاب وجدان میگیری
برو بیرون از زندگیت لذت ببر!
چیز لق نظر مردم! نذار چن سال دیگه بگی کاش برگردم به اون دوران و...
توروخدا حجاب رو به نگاه بد مردا ربط ندید اونم حجاب ایرانیا که در بی حجاب ترین حالت هم پوشیده هستن...
روی خودت کار کن سعی کن بی تفاوت باشی بهشون نگاه نکن و فکرای بد هم نکن کاری ندارن
لازم نیس چادرسرکنی
مردمریض حتی ب چادریم کارداره
زیادبروبیرون برات عادی میشه
واسه همه همینه
فکرکردی من اگه یک بستنی بخرم حتی توپیاده روشلوغ بشینم وبخورم کسی مزاحمم نمیشه!!!
چون سنت کمه همچین حسی داری
کم کم برات عادی میشع
خوشگلی ؟
