من از مسائل معنوی کمک میگیرم گاهی..
بچه های منم تو این سن ها هستن تقریبا..
به بزرگه که عقلش بیشتر میرسه میگم خدا بنده های خوبشو دوست داره و هرکی مهربون تر و خوش اخلاق تر باشه جزء بنده های خاص خدا میشه..خدا تو درس ها بیشتر کمکش میکنه و کمک میکنه وقتی بزرگ شد به هرچی میخواد اگر به صلاحش بود برسه و از دوستای هم سنش موفق تر باشه..
گاهی فحش که به هم میدن دعوا نمیکنم و طرف هیچ کدوم رو نمیگیرم.. فقط میگم آفرییییین آفرییییین اسفند دود کنم براتون.. چه حرفایی میزنید.. ماشاا.. دارید.. هرچی بزرگ میشید جای اینکه کاری کنید کیف کنم... بدتر ناامید دارم میشم.. بلد نیستید با زبون خوش حرفتون رو به هم بگید!
روانشناسا میگن این دعواها عادیه و نیازه که باشه تا EQبچه ها رشد کنه.. اما اینکه به هم صدمه ی جدی نزنن و فحش ندن و فقط کل کل باشه رو در نظر داشته باش و وقتی با هم درست رفتار میکنن تشویق کن تحسین کن.. که تمایل پیدا کنن به رفتار درست
مثلا اون روز ۲تایی سوار دوچرخه شده بودن و بزرگه کوچیکه رو میبرد ..مادرم تا دید گفت الهی دورتون بگردم.. چه قشنگ.. کیف میکنم وقتی میبینم اینجوری با هم قشنگ بازی میکنید و هوای همو دارید.. دیگه ول نمیکردن.. همش جلو چشم مادرم خودشیرینی میکردن که مامانم تشویقشون کنه و قربون صدقه شون بره..😄
هی بگی بشین.. نکن.. ساکت باشید و.. بدتر میشه..
دخالت نکن فقط و با رفتار درست کاری کن که همو دوست داشته باشن و دعواهاشون به کینه تبدیل نشه و از خاطرات شیرین خودت با خواهر و برادرات براشون تعریف کن و لذت داشتن خواهر و برادر رو براشون توضیح بده که اونایی که ندارن چقدر تنهان و بزرگ بشن هیچ حامی دلسوزی ندارن و.. بزار جوری بشن که هر چقدرم تو سر هم بزنن قلبن برای هم تب کنن..