توجه کردم هروقت سکوت کردم اوضاع بدتر شد آدما بیشتر سپوارم شدن من دیگه با هیچ کسی سکوت نمیکنم با همه کینه به دل میگیرم به جز خانواده چون نمیشه با خانواده قهر بود
هیچ انسانی ارزش سکوت رو ندارن
دیگه از این به بعد حرفی مسخره ای فروشی چیزی بشنوم ۱۰۰ برابرشو پس میدم کسی بهم خوبی کنه چند برابرشو بهش میدم از این به بعد کسی حق ندارد بهم توهین کنه
از خوبی ک خیری ندیدیم
هر چیزی جای خودش گاهی سکوت گاهی دفاع از حق گاهی اعتراض و گاهی گذشت
اینجوری آرامش نداری اگه بخوای به هرحرفی واکنش نشون بدی
همون سکوت کنی بهتره
خودم این راهی رو که میخای بری رو رفتم جز اینکه اعصابم ریخت بهم چیزی عایدم نشد پس تصمیم گرفتم به ورژن قبلیم برگردم و سکوت کنم حداقل اینجوری آرومم
نه به اون شوری شور، نه به این بی نمکی عزیزم.
کینه ی کسی رو بدل نگیر، اما بهت بی احترامی شد، محترمانه جوابشون رو بده، حد و مرز برای خودت بذار.
اجازه نده کسی فراتر از حدش باهات رفتار کنه، خوبی رو با خوبی باید جواب داد اما نه بیش از حد خوبی.
منم دیر فهمیدم برای همین خیلی دیر شود و خیلی ها سوارم شودن یکیش شوهرم که از همه بدتر سواری دادم و الان دارم جواب این سواری هامو با عذاب دادنم میده هرچند تصمیم دیری هست منم تصمیم گرفتم دیگه ب هیچکی لطف نکنم جز اونایی ک لطف میکنن بهم
اگه خونواده خودمون اذیتمون میکنن چه کار کنیم؟! پدرم پشت سرم بدمو میگه، همه چیز زندگیمو برا بقیه تعریف میکنه. احساس میکنم امنیت ندارم تو خونه خودم. به شدتم دهن بینه. کافیه یکی از دومادامون بگه آقاجون ماشینتو عوض کن یا فلان کن بهمان کن. دیگه حتما باید انجامش بده، منم مخالفت کنم با من بدمیشه. همش میگم خدایا من که طلاق گرفتم اومدم اینجا، جای دیگه م ندارم برم. اینم اینجوری میچزونتم. اخه چرا برا من اینجورین من که یک بارم نشده تو زندگی کسی دخالت کنم که فلان کارو بکن یا نکن، بقیه چرا اینقد سرشون تو ماتحت من بدبخته. تا بود شوهرسابقم خصوصی ترین مسائلمونو واس برادرخواهراش تعریف میکرد. الانم که خونه بابام، بابام هرکی رو میبینه براش تعریف میکنه چه کار میکنم نمیکنم. احساس میکنم تو خونه خودم آرامش آسایش امنیت ندارم😥
