من از بچگیم همیشه مسخره میشدم و تنها بودم و گریه می کردم تو تنهایی :)
بزرگتر که شدم دیگه نزاشتم کسی مسخره کنه و بخاطر اتفاقات و تجربیات تلخ گذشته اخلاقم عوض شد و به شدت درون گرا شدم و کینه ایی و آروم
طوری که همه جمع میشن چه بچه ها کلاس چه فامیل من نمیرم طرفشون ....
بهتر بگم هم نمی تونم برم هم می ترسم .... از خیلی چیزا ...
ولی همین باعث شده همه بهم بگن تو بداخلاقی و دوس نداری بیای پیش ما در صورتی که واقعا این شکلی نیست :)
فقط پوستام می دونن من چقدر مهربون و آرومم
ولی بخاطر گذشته نلخم از آدما می ترسم و این شده برام اختلال و کسی دوسم نداره و تنهام 🙂💔 ایشالا میخام برم دانشگاه به زودی و از این می ترسم که اونجا ام هیچ دختری منو توی جمع خودش راه مده و محبوب نباشم 💔💔
بنظر شما چیکار باید کنم ؟,😔😔
چند سالی اینطوری شدم ولی قبل ها هم توی جمع بقیه نبودم ....
