قبلا خیلی از مرگ میترسیدم اما الان دارم به این فکر میکنم زندگی کردن به چه دردی میخوره و پایانش فنا و نابودی باشه؟این همه تلاش میکنیم ک چی بشه اخرش؟آخرش از این دنیا میریم...
فقط سعی میکنم تا وقتی ک زنده هستم بتونم خودمو شاد کنم اما شرایط طوری شده ک خیلیا دیگه رنگ ارامشو نمیتونن ببینن
از خدا میخوام زودتر منو ازین دنیای بیمعنی ببره چون دیگه نای موندن ندارم
چه دیدگاهی نسبت ب زندگی کردن دارید؟
اقااااااااااا تورو خدا تاپیک اخرمو بخونین راجب ازدواجه مهههههههمهههههههه
والا از نامه ی اعمالم وداغی که رودل مامان اینام میمونه میترسم وگرنه کارم تمومه
من هر ثانیه ارزومه که بمیرم
من به دیده فرصت نگاه میکنم
حالا که این فرصتو داریم ازش لذت ببریم
حالا این لذت بردنه میتونه هرچی باشه خوردن یه غذا گوش دادن به یه اهنگ یا هرچی که اون لحظه بهمون حال خوبی بده
به بعشتو جهنم اعتقادم ده درصد شده
😐فق میگم تو این دنیا شاد باشم ک نمیشه فعلا و ادم درست باشم وجدانمو راضی نگه دارم
چون میگم زندگی فف همینجاست اینجارو باید خش باشم😐و اینکه تکراریه بی معنیه حال نمیده در کل
منم همین فکر داشتم ولی خب خودمو به خیلی چیزا وصل کردم از لحاظ معنویت و کارهای مادی و الا شکر خدا حالم بهتره توهم انجامش بده به مرور بهتر میشی
دیدگاهم اینه که این ۶۰ ۷۰ سالی که زندم رو شاد باشم و هرکاری دلم بخواد انجام بدم
همش حس میکنم جز این دنیا دنیای دیگه ای وجود نداره
سلام
منم از مردم خیلی میترسم خدا کنه نمیرم خخخ
راستش منم بعضی وقتا از زندگی کردن و این همه مشکلات خسته و ناامید میشم بعضی وقتا پر از انگیزه و امید و حال خوب
زندگی رو دوستش دارم اما مردن هم بخشی از سیر طبیعی زندگیه
نباید ترسناک باشه چون یادم نمیاد وقتی به این دنیا اومدم ترسیده باشم مس اون ور رفتن هم ترسناک نیست فقط شاید تنهایی ازار دهنده باشه
باید زندگی کنیم و سعی کنیم بلکه انسانها مهربون باشیم تا اثر خوبی روی جهان هستی بذاریم وگرنه این دنیا هم گذره.من دنیارو دوست دارم چون فرصت میده عزیزامو ببینم و فرصتی که خدا داده تا بتونم آدم بهتری باشم و کارهای گذشته م رو جبران کنم و خداوند گناهامو ببخشه
