سلام دوستان من ۲۱ سالمه و افکار منفی زیادی دارم تازگیا متوجه شدم از ی خلا درونی دارم رنج میبرم نمیدونم آیا کمبود محبته اختلاله چیه اگه میتونین راهنماییم کنید.بگید نیاز دارم برم مشاوره یا ن
من پدر و مادرم هیچ وقت به هم محبت نمیکردن ینی هیچ وقت ندیدم به هم حتی کلامی احترام بزارند چمیدونم ی جمله محبت آمیزی چیزی. کتک کاری نداشتن ولی فحاشی و بحث چرا تا دلتون بخواد داشتن و خلاصه هیچ وقت عشقی بینشون ندیدم و حس میکنم این روی من تاثیر گذاشته انگار به عشق اعتقاد ندارم و حس میکنم همه زندگیا اینجوریه و همه مردا اینجورین .و به مردها اعتمادی ندارم به خاطر همین هز پسری بهم پیشنهاد میده رد میکنم و تاحالا سرقرار نرفتم و دوست پسر نداشتم .نمیخوام از خودم تعریف کنم ولی چهره خوبی دارم ولی اعتماد به نفسم صفره 😪خیلی از خودم عیب میگیرم و اگه کسی ازم انتقاد کنه تا ی ماه عزا میگیرم و فکر میکنم بهش.دلم میخواد بیرون میرم همه بهم توجه کنن بهم زل بزنن.بخدا خودشیفته نيستم .خب این بماند.من بچه اولم و بچه درسخون و انگار همیشه پدر و مادرم ازم انتظار داشتن تو همه چی بهترین باشم و اینا و حس میکنم هیچ وقت منو بخاطر خودم دوست نداستن و بخاطر نمره خوبی که میگرفتم دوست داشتن حس میکنم هیچ وقت بهم محبت نکردن هیچ وقت بهم افتخار نکردن.چیزی ک میخواستمو نخریدن به نظرم اهمیت ندادن و نمیدونم بخاطر اینه یا ن ولی انگار دچار کمبود محبتم.و افکار منفی ک دارم اینطوریه ک یکی منو بدزده حتی بهم تجاوز کنه فکر تجاوز بهم از سرم بیرون نمیره .از ته دلم اینو نمیخوام . میدونم که هیچ کسی چنین چیزی رو دوست نداره ابدا ولی این خلا باعث شده بخوام حتی اینجوری بهم توجه شه و میترسم از افکارم. یا دوست دارم یکی گروگان بگیرتم یا دوست دارم از حال برم دست و پام بشکنه ی بلایی سرم بیاد بهم توجه شه و این افکار همیشه با منه شبا میخوابم میاد تو ذهنم و میترسم به واقعیت تبدیل شه چیکار کنم؟🥲🥲😪چیکار کنم
