سلام من دهه شصتی ام مادرم خیلی سخت گیر بود نمیزاشت دوستی داشته باشم محدودم میکرد حق نداشتم با دوست رفت و آمد کنم بیرون برم دوستی برام نموند تو دانشگاه فقط گذاشت با سمیرا دوست بشم دیگه هیچکس چون اون و قبول داشت بعدشم ازدواج کردم فقط سمیرا رو داشتم که تقریبا هر روز زنگ میزدبم به هم هر وقت دلم میگرفت با اون حرف میزدم تنها کسی بود که از همه مشکلاتم خبر داشت تا اینکه سه سال پیش بخاطر سرطان معده فوت کرد من دیگه کسی و ندارم باهاش حرف بزنم نه به مادرم میتونم بگم نه با خواهرم چون اخلاقشون طوریه که نمیشه اعتماد کنم شوهرم که همش سرش توگوشیه بامن اصلا حرف نمیزنه گاهی وقتا دلم میگیره نگاه به گوشیم میکنم من هیچکس و ندارم باهاش درود دل کنم 😔
منم کسیو ندارم.....
دردل کردن فقد ادمو کم اررش میکنه تو این زمونه باید خودت درداتو ب دوش بکشی
شما مثل من دهه شصتی هستیم کم و زیاد در استانه چهل سالگی یا توراهشیم دیگه دوست پیدا کردن که کاری نداره ماها دیگه ادم شناس شدیم
اگر نیاز به دوست داری یه همکاری هم باشگاهی همسایه ای دختر خاله ای زن عمویی کسی رو پیدا کن خوب بشناسش باهاش صمیمی شو
منم کسی ندارم تنهام با هرکسی هم درد دل کردم همه شو فاش کرد
دوره زمونه ای نیست که بخوای دردت رو به کسی بگی عزیزم
به قول مادر بزرگ خدا بیامرزم درد آدم رو فقط باید خدا بدونه
دقیقا من اصلا اعتماد ندارم دیگه حرفی که به مادرم زدم و از زبون خواهرم شنیدم و برعکس خواهرم حرفم و به مادرم زد منم تو اوج ناراحتی و مشکلاتم به هیچکس نگفتم مثلا داشتم گریه میکردم مادرم زنگ زد چرا صدات گرفته نتونستم بگم چمه خیلی سخته بود و غصه خوردم که به مادرم و نمیتونم بگم
تقدیر ما دهه ای شصتی ها همین بود
سرنوشت برامون تنهایی نوشت
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز