من یک دختر درون گرا هستم که خیلی وقتها حرفی برای گفتن نداره
اما توجه کنید من از درون گرایی خودن راضی هستم خودم رو همینطور که هستم پذیرفتم
من میبینم که خیلی از درون گرا ها از این ویژگی درون گرایی خودشون شاکی هستن
باید بگم که درون گرایی یا برون گرایی هیچ کدوم نسبت به دیگری امتیاز خاصی نیس و هرکدوم مزیت های خودش رو داره
درسته که ادم های برون گرا بیشتر مورد توجه و محبوبیت قرار میگیرن اما چیزی که ما نیاز داریم آرامش هست نه محبوبیت البته این جمله ی من به منزله ی عدم آرامش در افراد برون گرا نیست اما باید قبول کنید که عدم پذیرش خودتون به همون صورتی که آفریدا شدید باعث عدم آرامش میشه
پس خودتون رو بپذیرید باور کنید درون گرایی هم مزیت های خودش رو داره
در ثانی آدم های برون گرا همون قدر که مورد محبوبیت واقع میشن میتونن مورد انتقاد هم واقع بشن هر چند از نظر من مورد انتقاد واقع شدن همیشه بد نیست اما این مثال رو برای این ذکر کردم که متوجه بشید هر کدوم از این ویژگی ها مزیت و معایب خودش رو داره
شما از درون گرایی خودتون ناراحت هستید ؟؟
