تفاءل

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن    

تا ببینم سرانجام چه خواهد بودن

غم دل چند توان خورد که ایام نماند

گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن

مرغ کم حوصله را گو غم خود خور که بر او

رحم آنکس که نهد دام چه خواهد بودن

باده خور غم مخور و پند مقلد مینوش

اعتبار سخن عام چه خواهد بودن

دسترنج تو همان به که شود صرف به کام

دانی آخر که به ناکام چه خواهد بودن

پیرمیخانه همی خواند معمایی روشن

از خط جام که فرجام چه خواهد بودن

بردم از ره دل حافظ به دف و چنگ و غزل

تا جزای من بدنام چه خواهد بود