سلام عزیزم، وقتتون بخیر(حدود ۲ سال از پیامی ک گذاشتید میگذره و امیدوارم حسابی حالتون خوب باشه، با احترام خواستم دیدگاهمو در مورد پیامتون بگم. شاید طولانی بشه، ولی خوشحال میشم تا انتها بخونیدش، امیدوارم کمکتون کنه)
شرایطی که توصیف کردین خیلی شبیه شرایط منه وقتی که مدرسه میرفتم، با اینکه الان حتی دانشگاهم تموم شده ولی بقدری از دوران مدرسه خاطرات زننده و رنج آوری دارم که هنوزم ک هنوزه یادشون میفتم اذیت میشم. من هم تو خانواده ای بزرگ شدم که اهل بودن تو اجتماعات مختلف نیستیم و مدرسه که میرفتم تنها محیطایی ک برام تعریف شده بودن یکی محیط خونوادم بود یکی هم مدرسه. نمیدونستم تو موقعیت های مختلف بهتره چ رفتاریو نشون بدم یا چ حرفی بزنم درست تره. این رو هم اضافه کنم که بدون هیچ اغراق مزخرف ترین همکلاسی های ممکن رو داشتم. من در اثر جو ناجالبی که مدرسه داشت و مشکلات شخصی خودم، سالهای دبیرستان خیلی افسرده شده بودم و اصا نمیتونستم درس بخونم. مشاورای پر ادعا و کار نابلد هم عوض اینکه متوجه همچین قضیه ای توی من بشن و کمکم کنن، اصلا برخوردایی ک در شأن یه آدم فرهنگی باید باشه رو نشون نمیدادن..و همین باعث شد ک خیلی از لحاظ روانی شرایط سخت تری رو سپری کنم. اما جالب اینجاست که خوشبختانه بعد از تموم شدن دوران مدرسه و ورود به دانشگاه متوجه شدم که تو خیلی از زمینه ها(هم درسی هم غیر درسی) آدم توانمندی هستم و حرفا و انرژیهای منفی ای که از جانب کادر مدرسه بهم وارد میشد چرت و پرت محض بود.
سرتو درد نیارم... کل حرفی که میخوام بهت بزنم اینه ک با موضعی ک تعریف کردی خیلی پتانسیل اینو داری ک خودتو دست کم بگیری، ولی هیچکدوم از ما حق نداریم همچین حسی رو نسبت به خودمون داشته باشیم و جزو وظایفمونه ک برای خودمون ارزش و احترام قائل باشیم و در جهت تکاملمون تلاش کنیم، دوست خیلی مهمه ولی چیزی که باید روش کار کنی اینه ک مهمترین آدم زندگیت خودتی و تحت هیچ شرایطی نباید به کسی اجازه بدی برخورد نادرستی باهات داشته باشه. سعی کن دَرسِتو به بهترین نحو بخونی ولی اینم در نظر بگیر که تو این نظام آموزشی ناجالب، اگر از نتیجه ای ک از کنکورت گرفتی راضی نبودی، به هیچ وجه باعث پایین اومدن اعتماد به نفست نشه.
سعی کن مسیریو انتخاب کنی که ازش لذت میبری و پر از انگیزه و دید مثبت باشه برات و مطمئن باش اگر دوران مدرسه دوست خوبی نداشتی دلیل نمیشه ک تا همیشه همچین وضعیتی برات بمونه!
خیلی از دوستی هایی ک دوران مدرسه شکل میگیرن پایدار نیستن، ولی بعضاً یکی دوست صمیمیشو تو ۲۵ سالگیش پیدا میکنه و تا ۶۰ سال بعدش هم رفیقن با هم!
امیدوارم موفق باشی و پر روحیه💪🏻🙋🏻♀️