از تک تک جزییات مربوط به خودم متنفرم..
از رفتار احمقانم، از اینکه گذاشتم بقیه برام تصمیم بگیرن..
از مدل خانوادمون و محدودیت ها..
اینکه هیچوقت نتونستم کاری رو بکنم که میخوام..
اینکه همیشه واسه بقیه فداکاری کردم و خواسته هامو زیر پا گذاشتم..
انگار همه این مدت واسه بقیه زندگی کردم و بهترین سال های جوونیمو از دست دادم..
دلم میخواد بمیرم..
ناامیدی از گناهان کبیره است هرچی مشکل داری هیچ وقت نباید این حرفو بزنی امیدت به خدا باشه
ترم اول دانشگاه عاشق شدم!
پسره خوبی بود، ظاهرا از من خوشش میومد..
ولی بخاطر خانوادمون که مذهبی بودن حتی یبارم بهش اجازه صحبت ندادم..
همیشه ازش دوری میکردم..
حالا بعد از 7سال، همونقدر احمقانه.. هنوزم عاشقشم
هیچوق برا تغییر دیر نیس الان داری غصه ی سالای رفتتو میخوری ده سال دیگه هم غصه این سالاتو میخوری ک چقد با ناراحتی و داد و بیداد هدرشون دادی پ ب فکر تغییر باش
سال سوم دانشگاه بود و برای ازدواج با یکی از پسرای فامیل از طرف خانوادم تحت فشار قرار گرفتم..
پسری که تمام عمرم ازش متنفر بودم..
پسری که هیچ چیز نداشت جز ادعا، روزای سختی بود
فشار درس و دانشگاه از یه طرف، فشار خانواده و اقوام برای ازدواج... واقعا آزاردهنده بود
پول داری اگ خوب جراحی کن کلی روحیت عوض میشه
شاید چون هیچوقت یه آدم خوب تو زندگیم نبوده...
هیچوقت مردی که منو واقعا بخاطر خودم بخواد و دوستم داشته باشه نبوده...
همیشه تنها بودم،
همیشه خودمو با درس مشغول کردم،
من حتی یه دوست واقعی ندارم که باهاش درددل کنم و دارم اینجا مینویسم
از خدا بخواه کمکت کنه.من نزدیک چهار سال تمام خواستگارای پولدار و تحصیل کرده رو بخاطر ی آدمی که فقط تو رویام بود رد کردم به امید اینکه مثل قصه ها برگرده.خیلی اتفاقی تونستیم با هم چت کنیم برگشت گفت من بچه بودم اون پیشنهاد رو دادم هزار تا دختر برا من خودشونو میکشن تو ایده آل من نیستی خودمم پشیمونم چرا بهت این پیشنهاد رو دادم و.... من تا به امروز نبخشیدمش امیدوارم با یکی مثل خودش ازدواج کنه
دلیل همه این نمیشه ها خانوادمه..
حق ندارم هیچ کاری بکنم، حتی درمورد بدن و صورت خودم..
حتی واسه یه ابرو برداشتن!!!
چه برسه که بخوام دو ساعت با دوستام برم بیرون..
دارم خفه میشم، همه راه ها بستست..
توی خونه همه کارا با منه، آشپزی نظافت..
هنوز شوهر نکرده دارم خونه داری میکنم..
خیلی خستم..
