منِ او

‏بخش اول:"خیلی قبلتر، نوجوانی"

‏۱.تو خونواده پدری من"زن" به اندازه مرد انسان نیست. در واقع زن از وقتی هویت پیدا میکنه و به عنوان یک انسان بهش حق انتخاب و تصمیم گیری داده میشه که سایه مردی تحت عنوان ازدواج بالاسرش باشه، در غیر این صورت حتی انتخاب لباس زیرش هم به عهده مرد خانواده ست

‏۲.زنها در انتخاب لباس محدود به سه رنگن، مشکی، سورمه ای و قهوه ای. اون هم نه اینکه رنگ بازار و ببینن، مرد میخره و زنانِ خونه از بینش انتخاب میکنن. تصمیم گیری در مورد تحصیل، ازدواج و حتی آدمهایی که زن حق معاشرت باهاشون رو داره هم برعهده ی مرده.زنها فقط یک تصمیم میگیرن:

‏۳.میتونن انتخاب کنن تا یه سنی تو خونه پدر بمونن و برادر و پدر این تصمیم رو بگیرن یا هرچه زودتر ازین قفس فرار کنن، ازدواج کنن و به قفسی دیگه کوچ کنن. اینجا شانسه که آینده زن رو رقم میزنه. مرد انتخابی میتونه تو رو به قفسی کوچکتر ببره، میتونه قفست رو مجلل و شیک کنه که دیگران بهت...

‏۴.بهت حسودی کنن و باقی عمرت رو ازون قفس زیبا بهشون فخر بفروشی و یا کسی رو انتخاب کنی که اعتقادی به قفس نداشته باشه که در خانواده ما کمتر اتفاق افتاده.

‏زنهای خانواده ی ما در دوران نوجوانیِ من از زندگیشون راضی بودن. حتی همین الان هم میبینم از اون قفس شیک و مجلل کاملا رضایت دارن.

‏۵. تنها زن متفاوت فامیل مادر من بود که تن به قفس نداد. خونواده مادری من نقطه مقابل خونواده پدریست. درسته اعتقاد شدید به مذهب مادر و خاله هام رو خرافی و سطحی بار آورده اما در عوض زنها در همه امور تا جایی که توان داشته باشن مردهاشون رو رهبری میکنن.دخترخاله هام در سنین بالا مجرد...

‏۶. تحصیل کرده، شاغل، خودساخته و بااعتماد به نفس به زندگیشون ادامه میدن و اگر طعنه و کنایه حاکی از خرافات و تحمیل حرف مردم نباشه زندگی خوبی دارن. مادرم تمام عمرش با خانواده پدرم جنگید تا من و خواهرم تن به قفس ندیم. با هزار نیرنگ هلمون داد تا تو اجتماع باشیم. درس بخونیم وکار کنیم.

استقبال نکردید دیگه نمیذارم😂