اصلاً بیایید فرض کنیم که اینجا نقطهی آغاز خلقت است. سال صفر!
همین روزهای اول سال را میگویم
و ما؟
اولین نسل!
...
پدران را، نسلهای قبل را سرزنش نکنیم... بهتر از این بلد نبودند
بهتر از این نمیدانستند
بیایید از «من» شروع کنیم. از ما...
بیایید هر چه از حقیقت دیدهایم را به دیدهی دیگران هم برسانیم
بیایید از همین اولین روزها نیت کنیم تا پیشاهنگان عصر هوشمندی باشیم
بیایید قومیتها را یکی ببینیم
زبانها را یکجور بشنویم
پیشینیان ما اشتباهاتی کردند، درست!
پیشینیان ما تعصب را در زندگیشان راه دادند
پدران ما نا آگاهانه بازیهای روزگار را بازی کردند و مدام باختند
پدران ما سنگهای نافرم چیدند برای بنای دنیای خودشان و دنیای ما
آنها زمین خدا را خطکشی کردند و بر سر خطکشیهاشان جنگیدند و خونین شدند
پدران ما غرور را به شکل فردی و اعتقادی و ملی و خانوادگی و نژادی و... ارج نهادند و منیت را به اقامت دائمی در وجودشان پذیرفتند
پیشینیان ما، رسم تنازع بقا را با سنجاقی ظریف به سینهی فرهنگهای پر طمطراقشان دوختند
از دروغ و چوپانهای دروغگو بدیها تعریف کردند، اما دروغها گفتند
پدران ما نیت خیر ظلم ستیزی را در لباس تعزیه نمایش دادند؛ اما به ظلم حاکمان دست پروردهی خودشان، قرنهای قرن سر نهادند...
پدران ما ترس را در گنجههای خانهشان بقچهپیچ کردند و برای نوادگانشان به ارث گذاشتند
پدران ما پاسداران غیور دیوان حافظ و کتب مقدس و... بر لب طاقچهها بودند اما هیچ ندانستند از معجزهی عشق الهی که در آستر خطوط هر کتاب نهفته بود چگونه بنوشند و عاشق شوند
پدران ما دین را در گوش نوزادیمان زمزمه کردند اما از رحمانیت عام الهی و مستیهای متدین بودن هیچ نگفتند... هیچ...
همهی اینها و خیلی چیزهای دیگر، درست...
...
اما کاش پدران را سرزنش نکنیم، بهتر از این بلد نبودند
بیایید ما بلد باشیم
ما نقش آگاهی را بر اندام جامعهمان نقاشی کنیم
بیایید پیام آوران بیتوقع عشق باشیم
پیام آوران شعف و شعر و نور الهی...
به هر نسلی که متعلق هستیم خودمان را نسل سوخته میدانیم؟
بیایید ققنوسهایی باشیم که از میان خاکستر وجود سوختهشان، حیاتی نو، حیاتی پرشکوه زاده میشود و...
...
بیایید دستان هم را بگیریم و سال جدید را به نام بینام او... به نام متبرک عشق... و با نیت وحدت بشریت و ارتقاء آگاهی همگانی... شروع کنیم...
همین روزهای اول سال را میگویم
و ما؟
اولین نسل!
...
پدران را، نسلهای قبل را سرزنش نکنیم... بهتر از این بلد نبودند
بهتر از این نمیدانستند
بیایید از «من» شروع کنیم. از ما...
بیایید هر چه از حقیقت دیدهایم را به دیدهی دیگران هم برسانیم
بیایید از همین اولین روزها نیت کنیم تا پیشاهنگان عصر هوشمندی باشیم
بیایید قومیتها را یکی ببینیم
زبانها را یکجور بشنویم
پیشینیان ما اشتباهاتی کردند، درست!
پیشینیان ما تعصب را در زندگیشان راه دادند
پدران ما نا آگاهانه بازیهای روزگار را بازی کردند و مدام باختند
پدران ما سنگهای نافرم چیدند برای بنای دنیای خودشان و دنیای ما
آنها زمین خدا را خطکشی کردند و بر سر خطکشیهاشان جنگیدند و خونین شدند
پدران ما غرور را به شکل فردی و اعتقادی و ملی و خانوادگی و نژادی و... ارج نهادند و منیت را به اقامت دائمی در وجودشان پذیرفتند
پیشینیان ما، رسم تنازع بقا را با سنجاقی ظریف به سینهی فرهنگهای پر طمطراقشان دوختند
از دروغ و چوپانهای دروغگو بدیها تعریف کردند، اما دروغها گفتند
پدران ما نیت خیر ظلم ستیزی را در لباس تعزیه نمایش دادند؛ اما به ظلم حاکمان دست پروردهی خودشان، قرنهای قرن سر نهادند...
پدران ما ترس را در گنجههای خانهشان بقچهپیچ کردند و برای نوادگانشان به ارث گذاشتند
پدران ما پاسداران غیور دیوان حافظ و کتب مقدس و... بر لب طاقچهها بودند اما هیچ ندانستند از معجزهی عشق الهی که در آستر خطوط هر کتاب نهفته بود چگونه بنوشند و عاشق شوند
پدران ما دین را در گوش نوزادیمان زمزمه کردند اما از رحمانیت عام الهی و مستیهای متدین بودن هیچ نگفتند... هیچ...
همهی اینها و خیلی چیزهای دیگر، درست...
...
اما کاش پدران را سرزنش نکنیم، بهتر از این بلد نبودند
بیایید ما بلد باشیم
ما نقش آگاهی را بر اندام جامعهمان نقاشی کنیم
بیایید پیام آوران بیتوقع عشق باشیم
پیام آوران شعف و شعر و نور الهی...
به هر نسلی که متعلق هستیم خودمان را نسل سوخته میدانیم؟
بیایید ققنوسهایی باشیم که از میان خاکستر وجود سوختهشان، حیاتی نو، حیاتی پرشکوه زاده میشود و...
...
بیایید دستان هم را بگیریم و سال جدید را به نام بینام او... به نام متبرک عشق... و با نیت وحدت بشریت و ارتقاء آگاهی همگانی... شروع کنیم...
