ارامشی که از هم صحبتی باهاش میگیرم.اینکه یکی هست که هرچقدرم بد باشم بازم هوامو داره بازم دستمو میگیره.نمیگه بهم تو بدی برو،رزق منو دیگه نخور.
خدارو واسه همه چیز شکر میکنم حتی واسه نعمتایی که انقد دم دستمه و انقد فراوونه که فراموششون میکنم.خداروشکر میکنم واسه اینهمه زیبایی که آفریده تا فقط من لذت ببرم.
از خدا گله کنم؟گاهی فکر میکنممن چقد پرروام که اینهمه خدا هوامو داره بازم ازش ناراضیم و سرش غر میزنم ولی اون انقد مهربونه که بازم هوامو دارم.
دلگرمیم خودشه و کسایی که شبیهش شدن.دلگرمیم امام حسینه.به قول شاعر من عاشق خدام و دیوونه ی حسینش❤