بی نام

پیر خرد، یک نفس آسوده بود، خلوت فرموده بود.

کودک دل رفت و دو زانو نشست، مست مست.

گفت:« تو را فرصت تعلیم هست؟ »

گفت:« هست. »

گفت که:« ای خسته ترین رهنورد! سوخته و ساخته هردو دهر! بر رخت از گردش ایام گرد!

چیست برازنده بالای مرد؟ »

گفت:« درد! »