محیا

من زخمهای بینظیری به تن دارم،اما

تو مهربانترین شان بودی،

عمیقترینشان،

عزیزترینشان!

بعد از تو، آدمها

تنها خراشهای کوچکی بودند بر پوستم

که هیچ کدامشان

به پای تو نرسیدند،

به قلبم نرسیدند...