❤️ هوالحبیب
قــوی کـن منِ دل مُـرده را به زنـدگی
که مُرده ام منِ مسکین به زندگی صد بار
کـسی که یاد کـند در دعـای خیـر مـرا
به فضلِ خود همه حاجات او به خیر برآر
🪴
با نام یادش
نمیدونم از کجا شروع کنم، آنقدر نعمت های خوبِ پنهانی داریم که جای گلایه برای انسان نمیذاره، از طرفی هم آنقدر حسرت داریم، آنقدر در سختی به سر می بریم که این حسرت ها، نعمت های بزرگِ پنهان رو مثلِ یک سیل با خودش می بره و نابودش می کنه.
این سیل خروشان، امیدِ آدم رو میگیره. امید هم که نباشه، انگیزه که نباشه، آدم نه دست و دلش به کتاب و مطالعه می ره که مثلا بر فرض محال در آینده فردی تاثیرگذار باشه، و نه جرات میکنه دار و ندارشو بفروشه و یه کسب و کار راه بندازه. چون هر هر مسیر علاوه بر امکانات، امید و انگیزه بهترین و بزرگ ترین و اصلی ترین محرکِ اون مسیره. مثل بنزین برای خودرو.....شما بهترین ماشین رو هم که داشته باشی، اگه بزنین نداشته باشی نمی تونی باهاش دور بزنی....
حقیقتا زندگی با این همه امکانات و رفاهیات نِسبی که برای ما داره، کم کم رنگ اصلیشو به ما نشون میده، نام این رنگ رو «پوچیِ مطلق» بذاریم خیلی بهتره.
هر چند نگاهِ توحیدی این مورد رو انکار و یا حداقل تعدیل میکنه، ولی راهکار مناسبی هم ارائه نمیده؟/میده؟!
در مورد این «پوچیِ مطلق» با اساتید بزرگ کمی حرف زدم، ایشون هم پاسخ هایی دادن، ولی نهایتا فرمودن که علاج و راهکاری ندارن و یا بطور کامل به نتیجه ای خاص نرسیدن🥲 شما اگر راهکاری دارید، بفرمایید.
#دل_مرده
