گاهی دردناکترین بخش خیانت،
این نیست که بهت دروغ گفتن
اینـه که بعدش
به خودت شک میکنی...
اینکه بعداً بفهمی
از همون اول
یه جای کار میلنگیده
و تو حسش کرده بودی...
نشونهها رو دیده بودی
دروغها رو دیده بودی
تناقضها رو دیده بودی
اما به خودت شک کردی...
بعضی آدمها
اونقدر حرفهای نیستن که فریبت بدن
و تو هشدارهای درونت رو میبینی
اما به همه چیز اعتماد میکنی
جز خودت...
و بعد از اینکه حقیقت رو میفهمی،
یه خشم عجیب سراغت میاد
نه فقط از اون آدم
از خودت...
که چرا دیدم
اما نادیده گرفتم
فهمیدم
اما توجیه کردم
حس کردم
اما به خودم اعتماد نکردم...
و بعد دلت میخواد بری
همه چیز رو به روش بیاری
بگی که فهمیدم چه آدمی بودی...
اما واقعیت اینه:
اون آدم احتمالاً
از قبل میدونسته چه کارهایی کرده....
گاهی گفتنِ حقیقت به آدم اشتباه،
آرامش نمیاره
فقط زخمی رو باز میکنه
که تازه داشت ترمیم میشد...
شاید مهمترین درس بعضی رابطهها این نباشه که:
«به هیچکس اعتماد نکن»
بلکه این باشه که:
«وقتی چند بار پشت سر هم
یه هشدار مشابه دریافت کردی،
به خودت بیاعتماد نشو...»
