حس میکنم حیف شدم داره سی سالم میشه وهمش توی یه شهرکوچیک توی اتاقم تنهابودم وباکسی هم رفت و امد نداشتیم بااینکه قیافم خوبه قدم بلنده اما هیچ وقت عمیقا دوست داشته نشدم همه مشکلاتمو وکارامو تنهایی حل میکنم توی شهربزرگم که خونه داریم گاهی برای تفریح میرم پسری هم که سمتم میاد تا میفهمن چارچوب دارم غیب میشن میرن یااونقدر سردو خشک رفتار میکنم که حوصلشون سر میره اخه چی کارکنم از بچگی من با هیچکس ارتباطی نداشتم چه برسه به پسر
مراودات رو در جامعه زیاد کن... با ادامه تحصیل و کلاس و جلسات مذهبی و غیره
الهی
اگ شغل ندارین یک شغل خوب اجتماعی انتخاب کتین
نمیدونم چی بگم ، ولی منم ازدواج کردم اما از تو بیشتر احساس تنهایی و فرسودگی دارم در حدی که با همسرم هیچ حرف مشترکی نداریم گاهی میگم کاش مجرد بودم کاش برمیگشتم به همون اتاق خونه پدریم
اینکه چارچوب داری نکته خوبیه... بخاطر اینه که ادم درست سر راهت قرار نگرفته اصلا سعی نکن بخاطر تنهایی چارچوبت رو از بین ببری ولی لازمه ی ارتباط گرفتن بیرون رفتن از خونه است، برو بیرون کافه رستوران با دوستات باش. من بهترین دوران زندگیم زمانی بود که با دوستام بودم ....
اگه تنهایی و کسی درکت نمیکنه یه سری به ما هم بزن 😎😎😎
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز