یچیزی برام روشن شد

آره هیچکدوم شبیه هم نیستن .

مثلا من از رنگ قرمز و ....خوشم میاد. بقیه اعضای خانواده از رنگای دیگه .

یا من دوس دارم راحت و آزاد و رها باشم . بقیه خانواده نه .

یا من سر زبوندار و سیاست به خرج میدم . بقیه اعضای خانوتده بلد نیستن و...

کلا یکی نیستیم .

فکر کنم همینی که میگی بهترین حالت باشه

هیچکس نباید از دنیای درون ما خبر داشته باشه (بجز خدا که میدونه)

نزدیک ترین افراد هم خیلی قابل اعتماد نیستن

به اندازه لازم بدونن کافیه

من تازه دیدم که شما آقا هستید

عکس کاربریتون خانمه

با شما موافقم برادر بزرگوار... بنظرم این نیاز طبیعی -تقریبا- هر آدمیه

ولی تجربه به من ثابت کرده که بسیار بسیار آسیب زننده و پشیمون کننده ست

چون آدما به مرور زمان و با یک اتفاق ساده یهو تغییر میکنن... و هر چی به درون ما نزدیک تر باشن ضربه ای که میزنن شدیدتر و مهلک تر میشه

دوستانی رو دیدم که با وارد شدن به رابطه تبدیل به دشمن شدن

خواهر و برادرانی رو دیدم که با متاهل شدن کاملا فاصله گرفتن و غریبه و سرد شدن و حتی رازهای درونی شخص دیگه رو به همسرشون گفتن

آسیبش زیاده واقعا.......

شاید تنها کسی که بشه روش حساب کرد همسر باشه (هرچند این مورد هم تضمینی نیست. ولی باز بهترین گزینه ست)

دیگه بهرحال احتیاط شرط عقله

من هر چی دیدم واقعا تا ابد راز نگهدار درونیات طرف مقابل نبودن. شاید دشمن و غریبه نشن، ولی دیدم که خواهر بعد از ازدواج به شوهرش و برادر به زنش گفته

این وسط تو همه چی همیشه استثنا وجود داره، ولی راهی برای اثبات نیست مگر گذر زمان

بنظرم آدم هر چی ناشناخته تر باشه آسوده تر زندگی میکنه